1. Korintliler 1:12-13 Ne Anlama Geliyor ?

1.Korintliler 1:12-13 Ne Anlama Geliyor? ''Mesih Yanlısıyım'' demek yanlış bir şey mi?

Öncelikle soru için teşekkür ederiz.

Bir Hristiyan'ın "Ben Mesih'in tarafındayım" veya "Ben Mesihçiyim" demesi nasıl eleştirilebilir? Sonuçta Hristiyanlığın özü bu değil midir?

Ancak Pavlus'un 1. Korintliler'deki bu sitemini doğru okumak için satır aralarına bakmak, o dönem Korint kilisesindeki atmosferi koklamak gerekiyor. Çünkü sorun cümlenin kendisinde değil, o cümlenin ne amaçla ve hangi amaçla söylendiğinde yatıyor.

"En Ruhani Biziz" Tuzağı

Korint Kilisesi, o dönemde tam anlamıyla bir gruplaşma hastalığına yakalanmıştı. (Hala bu hastalığa sahibiz değil mi insanlar olarak? Bazen kiliselerimizde de görebiliyoruz.)

İnsanlar, ruhsal önderlerini birer futbol takımı tutar gibi destekliyor, birbirlerine üstünlük taslıyorlardı. Kimisi Pavlus’un derin teolojisine, kimisi Apollos’un hitabet yeteneğine, kimisi de Petrus’un (Kefas) Yahudi köklerine ve otoritesine hayrandı.

İşte tam bu kargaşanın ortasında dördüncü bir grup çıkıp "Biz Mesihçiyiz" diyordu.

Kulağa en doğrusu buymuş gibi gelse de, Pavlus bu grubu da diğerleriyle aynı kefeye koyup eleştirdi. Neden? Çünkü bu grup Mesih'in adını birleştirici bir çatı olarak değil; kendilerini diğerlerinden ayıran, dışlayıcı bir parti rozeti gibi kullanıyordu.

Muhtemelen şöyle bir tavırları vardı: "Siz fani insanların (Pavlus'un, Apollos'un) peşinden gidin, biz doğrudan ve sadece İsa'ya bağlıyız. Bizim sizin öğretmenlerinize ya da herhangi bir öndere ihtiyacımız yok, biz sizden daha ruhaniyiz. Daha akıllı ve bilgeyiz!"

Yani buradaki "Ben Mesih yanlısıyım" ifadesi, bir iman ikrarından ziyade, kilisenin geri kalanına tepeden bakan ruhsal bir kibrin maskesiydi.

Mesih Bölünmez

Pavlus'un can alıcı sorusu tam burada devreye giriyor: "Mesih bölündü mü?"

Eğer bir kişi "Ben Mesihçiyim" diyerek "Ben Pavlusçuyum" diyeni küçümsüyor ve kendini bedenin geri kalanından soyutluyorsa, Mesih'i de parçalamış olur. Pavlus'un anlatmak istediği şuydu:

Mesih bir partinin lideri değildir. O, bütünün başıdır.

Bir Hristiyan'ın "Ben Mesih'e aidim" demesi elbette yanlış değildir; hatta olması gerekendir. Yanlış olan, bunu "Ben O'na aidim, ama sen değilsin" imasıyla söylemek veya kilise içindeki önderleri ve kardeşliği reddedip "Ben tek başıma herkesten bağımsızım" havasına girmektir. Maalesef mezhepler arasındaki çatışmalarda da bunlar yaşanıyor.

Sonuç: Kibir Maskesi Olarak Dindarlık

Özetle, Korint'teki o dördüncü grup, en kutsal ismi (Mesih) kullanarak en dünyevi hatayı (bölücülük) yapıyordu.

Bugün için de ders çok net:

Eğer Mesih'e olan bağlılığımız bizi diğer imanlı kardeşlerimizden soğutuyor, bizi "özel bir elit grup" gibi hissettiriyor ve kilise birliğinden koparıyorsa, orada durup düşünmek gerekir. Çünkü Hristiyanlıkta "Ben Mesihçiyim" demek bir ayrışma sebebi değil, diğer herkesle Mesih'te bir olmaktır.

Pavlus'un uyarısı hala geçerli:

Mesih'i bir taraf tutma aracına dönüştürmeyin, çünkü O taraf tutmaz. O, herkesin Rab ve Kurtarıcısı'dır.