Arama sonuçları

Tanrı Neden Mısır'dan Çıkış 20:5'te Babasının İşlediği Suçu Çocuklarından Soruyor? Bunun Nedeni Nedir? Soru için değerli kardeşimize teşekkür ediyoruz. Eski Ahit'te, yani Tevrat'ın Mısır'dan Çıkış 20:5'te yazılan bu ifadeler ne anlamaya geliyor? Birkaç farklı şekilde, sorunuzu yanıtlayacağız: 1.Açıklama: Dünya üzerindeki doğa kanunları altında, babaların kötülüğünün veya yaptığı şeylerin, hal ve durumlarının çocuklarına da yansıdığı bir gerçektir. Örneğin, bazı hastalıklar ebeveynden direkt bulaşır. (AIDS gibi) Anne-babanın israfı ya da vurdumduymazlığı çocuklarını dilenciliğe sürükler. Bir suçlunun oğlu olmak, yaşam yarışında ağır engelli olmaktır. Bunun böyle olması belki de doğa kanunlarıyla alakalıdır; her halükarda, dünyanın kendisine göre düzenlendiği İlahi yönetim planının bir parçasıdır. İlk ebeveynimizin (Adem ve Havva) günahı nedeniyle hepimiz sayısız dezavantaja sahibiz. Her birimiz bireysel olarak atalarımızın kötü davranışlarından şu veya bu tür kötülüğe yönelik özel eğilimler miras alıyoruz. Günahlarının çocuklarını dezavantajlı duruma düşüreceğini bilmek, o dönemin İsraillilerini kötü yollarından alıkoymak için neredeyse her şeyden çok hesaplanmıştır; ve bu denetim, insanları ahlaksızlıktan alıkoyan sınırlamaların makul ölçüde azaltılması olmadan ortadan kaldırılamaz. Ancak çocuklara verilen ceza nihai veya geri dönülemez değildir. Ayetin devamını okuduğumuzda ve İsraillilerin tarihine baktığımızda bunu görüyoruz. Doğdukları dezavantajlar ne olursa olsun, bunlarla mücadele edebilir, güzel bir yaşam sürebilir, bu dünyada bile her türlü koşulda doğanlarla aynı seviyeye gelebilirler. Öbür dünya (Ahiret) açısından ebeveynlerinin kötülüklerinin çocuklarına dokunmayacağını söylemeye gerek yok: "Ölecek olan günah işleyen kişidir. Oğul babasının suçundan sorumlu tutulamaz, baba da oğlunun suçundan sorumlu tutulamaz. Doğru kişi doğruluğunun, kötü kişi kötülüğünün karşılığını alacaktır." (Hezekiel 18:20) 2.Açıklama: Birçok kuşaktan beri babalarının kötülüğünün üzerlerine yüklendiği kuşaklardan bahsediliyor. Ancak kısmen bunlardan özellikle bahsediyor çünkü bir kişi çok uzun yıllar yaşayabilir ve kendi günahının korkunç etkilerini çocuklarının çocuklarında görebilir. Bir insanın hafızası bu noktaya kadar genişleyebildiği ve çocukları için taklit konusu olabileceği için; ve kısmen de, bir sonraki ayetin karşılaştırılmasında ortaya çıktığı gibi, adalet ve merhamet uygulaması arasındaki farkı göstermek için. Tanrı, o insanları çok ciddi bir şekilde çocuklarıyla uyarıyor. Çünkü eğer bunu yaparlarsa, tüm ailecek zaten halihazırda zarar görecekler ve birbirlerine de zarar verecekler. 3.Açıklama: Mısır'dan Çıkış 20:5 ve Mısır'dan Çıkış 20:6'da yer alan tehdit ve vaat, yalnızca ikisiyle değil, ilk iki emirle de ilgilidir; çünkü her ikisi de putperestliğin iki biçimini yasaklar. Bu nedenle İsrail, putperestliğin her iki biçimiyle de Tanrı ile olan antlaşmasını bozmuş olacaktır. Bu nedenle Tanrı iki emri şu ciddi beyanla yerine getirir: "Ben, senin Tanrın RAB, kıskanç bir Tanrıyım." O, lütuf biçimindeki sevgisi gazabından daha çoktur. Çünkü aynı zamanda O: "Tanrınız RAB'bin Tanrı olduğunu bilin. O güvenilir Tanrı'dır. Kendisini sevenlerin, buyruklarına uyanların bininci kuşağına kadar antlaşmasına bağlı kalır." (Yasa'nın Tekrarı 7:9) İnsan ırkı, içinde sadece günahın ve kötülüğün aktarıldığı değil, aynı zamanda günahın laneti ve kötülüğün cezası olarak kötülüğün de aktarıldığı yaşayan bir organizmadır. Çocuklar, ebeveynlerinden veya onları doğuranlardan öğrendikleri için özellikle de o dönemlerde yoğun olarak, aynı zamanda babalarının suçunu da üstlenmeleri ve kefaret etmeleri gerekir. Unutmayın, adil ve lütufkar bir Tanrı hüküm sürmektedir; bu Tanrı, yalnızca günahkar cezayla tövbeye getirilir getirilmez kendi cezai yargılarının gidişatını sınırlamakla kalmaz ve Tanrı'nın sesini dinler, aynı zamanda Tanrı günahı bağışlar ve O'nu sevenlerin bininci nesline merhamet gösterir. (Mısır'dan Çıkış 34:7) Bu sözler ne günah işleyen babaların cezasız kaldığını, ne de babaların günahlarının çocuklarında ve torunlarında kendi kusurları olmadan cezalandırıldığını doğruluyor: babaların kendilerinin cezalandırılıp cezalandırılmayacağı ve nasıl cezalandırılacağı hakkında hiçbir şey söylemiyor ve Tanrı'nın cezai doğruluğunun korkunç ciddiyetini göstermek için, cezanın ihmal edilmediği gerçeğine önem veriyor; Tanrı'nın tahammülü nedeniyle ertelense bile, bu nedenle adalet ihmal edilemez.

Tanrı neden Mısır'dan Çıkış 20:5'te "kıskanç bir Tanrı" olduğunu söylüyor? Tanrı kıskanır mı? Anlamı nedir? Soru için değerli kardeşimize teşekkür ediyoruz. Eski Ahit'te, yani Tevrat'ın Mısır'dan Çıkış 20:5'te yazılan bu ifadeler ne anlamaya geliyor? Bu ayette, Tanrı kendisinin “kıskanç” bir Tanrı olduğunu bildirmektedir. Tanrının kıskançlığını nasıl anlamalıyız? Beraber bakalım: Tanrı sevgidir ve 1. Korintliler 13:3'de şöyle öğreniriz: sevgi kıskanmaz. Durum böyleyse ikisini nasıl uzlaştırabiliriz? Genellikle "kıskanç" kelimesini düşündüğümüzde, bu genellikle günahkar bir kıskançlık türü veya "haset" anlamındadır. İncil'in diğer bölümlerinde kıskançlık bir günah olarak tanımlanır. Galatyalılar 5:20-21 şunu söylüyor: " Benliğin işleri bellidir. Bunlar fuhuş, pislik, sefahat, putperestlik, büyücülük, düşmanlık, çekişme, kıskançlık, öfke, bencil tutkular, ayrılıklar, bölünmeler, çekememezlik, sarhoşluk, çılgın eğlenceler ve benzeri şeylerdir. Sizi daha önce uyardığım gibi yine uyarıyorum, böyle davrananlar Tanrı Egemenliği'ni miras alamayacaklar." (Galatyalılar 5:20-21) Hem Eski Ahit'te hem de Yeni Ahit'te çeşitli olaylarda günahkar (yani kötü olan) kıskançlığın örneklerini görüyoruz. Yaratılış 37:11'de, babasının ayrıcalıklı konumu nedeniyle Yusuf'un kardeşlerinin onu kıskandığı günahkar kıskançlık örneklerini görebiliriz. Başka bir örnek, Elçilerin güçlü bir şekilde vaaz verdikleri ve iyileştirme mucizeleri yaptıkları Elçilerin İşleri 5:17'dir. Bu belirtiler ve harikalar sayesinde birçok kişi Tanrı'nın krallığına eklendi; Yahudi dini yöneticiler öfkeliydi ve kıskançlıkla doluydu. Benzer şekilde Kutsal Kitap'ın başka yerlerinde de olumlu kıskançlığın kullanıldığını görüyoruz. Havari Pavlus bu kelimeyi Korintliler kilisesindeki insanlara gösterdiği ilgiyi tanımlamak için kullanıyor. 2. Korintliler 11:2 şöyle diyor: " Sizler için tanrısal bir kıskançlık duyuyorum. Çünkü sizleri el değmemiş kız gibi tek ere, Mesih'e sunmak üzere nişanladım. " (2. Korintliler 11:2) Peki ya Tanrı'nın kıskançlığı? Kutsal Kitap, Tanrı'nın kıskançlığından söz ettiğinde bunun bir ilişki metaforu ışığında anlaşılması gerekir. İbadetin sahte tanrılara ya da hayatınızda O'nun yerini alan herhangi bir şeye değil, kendisine yapılmasını ister. Bu, O'nun halkına olan sevgisiyle bağlantılıdır. Karı-koca gibi bir ilişki açısından anlaşılmalıdır. Kutsal Kitap da öyle örnekleme yapmaktadır. İnsani açıdan bakıldığında bile, eğer bir karı koca birbirlerine karşı gerçek bir sevgiye sahipse, bu yakın aşk ilişkisi tehdit altındaysa "kıskanç" olabilirler. (Kötücül kıskançlıktan bahsetmiyoruz, yukarıda bahsettiğimiz gibi.) İnsan evliliği örneği, Tanrı ile O'nun halkı arasındaki, hem Eski Antlaşma'da İsrail'le hem de Yeni Antlaşma'da Mesih ile Kilise arasındaki ilişki gibi örnek verilir. Aynı şekilde, Tanrı'nın sevgisini de anlayabiliriz, tıpkı bir kocanın karısının sevgisini kıskanması gibi, Tanrı da antlaşma yaptığı halkının sevgisini kıskanır. Putperestlik (başka bir deyişle, yaşamlarımızda Tanrı'nın yerini alan herhangi bir şey) aracılığıyla antlaşma bağını kopardığımızda, o zaman Tanrı'nın, O'nun halkına karşı ilahi bir kıskançlığı ortaya çıkar. Eski Ahit'te kullanılan İbranice "kıskanç" kelimesi "qanna"dır. Mısırdan Çıkış 34:14 şöyle diyor: " Başka ilahlara tapmayacaksınız. Çünkü ben adı Kıskanç bir RAB'bim, kıskanç bir Tanrı'yım. " Qanna, "kıskanç", "gayretli" veya "kıskançlık" olarak tercüme edilir. Temel anlamı evlilik ilişkisiyle ilgilidir. Tanrı, İsrail'in kocası olarak tasvir edilmiştir; O, kıskanç bir Tanrı'dır ve övgülerimizi başka hiç kimse için değil, kendisi için ister. (bakabileceğiniz ayet Mısır'dan Çıkış 34:14) Bizimle olan ilişkiyi, ilgiyi ve inanılmaz sevgiyi anlatır. Nihayetinde, O'nun bizim için gösterdiği gayretin derinliğini ve iyiliğini anlamamıza yardımcı olan bu kıskançlığın mükemmel bir şekilde ortaya çıktığını görüyoruz. Bu gerçek aşktır. Bu sevgi, Tanrı'nın doğruluğu, gelini (kilisesi, topluluğu) için bir kurban olarak bu dünyaya gelen Mesih İsa'da açıkça görüldüğünde ortaya çıktı. Hayatımızdaki tüm başarısızlıklarımıza, itaatsizliğimize ve putperestliğimize rağmen Mesih çarmıhta günahımızın bedelini ödemeye geldi. Yoldan çıktığımızda bizi kendisine döndürmek için geldi. Bunu yaparak aynı zamanda kendi onurunu da korudu çünkü O gerçek Kraldır ve O'ndan başka kimse yoktur. O, yaratılışından gelen tüm şerefi, yüceliği ve övgüyü hak eder. O, övülmeye sonsuz derecede layıktır ve herkes O'nun güzel huzurunda eğilecektir. Rab, hayatınızda Mesih'in yerini alan tüm putları arkanızda bırakmanızı ve bunun yerine O'nu tüm varlığınızla sevmenizi sağlasın. Tanrı'ya geri dönün ve O'nunla doğru bir ilişki içinde yaşayın, O'nu görün ve her şeyi O'nun adının yüceliği için yapın. Amin!

İsa Mesih Neden Son Saati Bilmediğini Söylüyor? Matta 24:36 Ne Anlama Geliyor? Oğul neden Baba'nın ne yaptığını bilmiyor? Üçlü Birlik tek Tanrı'ysa, İsa Mesih'in Rab olmadığı anlamına mı geliyor? Soruyu soran değerli kardeşimiz için teşekkür ederiz. Bakalım, Matta 24:36 ne anlama geliyor. İsa Mesih kim, neden böyle diyor? İsa Mesih Rab'tir ve İnsan Bedenindedir: Matta 24:36 Mesih'in tanrılığını inkar etmez. Kutsal Kitap, Oğul'un Tanrı (Yuhanna 1:1; Koloseliler 2:9) ve insan (Yuhanna 1:14; İbraniler 2:14; Filipililer 2:7; Romalılar 8:3) olduğunu öğretir. Matta 24:36 Kutsal Kitap'taki bu gerçeklerin hiçbiriyle çelişemez. Kural olarak Kutsal Kitap bazen Mesih'ten tanrısallığı açısından Üçlü Birlik'in Baba'ya eşit, bazen de insanlığı açısından Baba'dan daha az söz eder. Örneğin İsa, “Ben ve Baba biriz.” (Yuhanna 10:30) derken Baba ile eşit olduğunu (Tanrı olduğunu) doğruluyor. Ve İsa, insanlığı açısından “Baba'nın (Tanrı Özü'nün) benden (İnsan bedeninden) üstün olduğunu” söylüyor. (Yuhanna 14:28) Şimdilik şu iki gerçeği aklımızda tutmamız gerekiyor: “Baba (Tanrı özü), hizmetkarın biçiminden (İnsan bedeninden) daha büyüktür, oysa Oğul, Tanrı biçiminde ona eşittir.” Augustine'in bu sözleri, Pavlus'un şu ayetteki argümanını takip etmektedir: Filipililer 2:6–8 burada Pavlus, insanlığına göre Oğul'un, Tanrı biçiminde Tanrı, ancak hizmetçi yani insan biçiminde Tanrı'dan daha az olduğunu doğrular. Yani evet, insan bedeninde olan İsa Mesih, Oğul Rab'tir. Ve ayrıca, o insan bedenindedir. Bu temel gerçeği bilmek Matta 24:36'nın anlaşılmasını kolaylaştıracaktır. Bu temel yorum kuralına dayanarak şunları söyleyebiliriz. İsa insan olduğu için, Kurtarıcımız Mesih de bir insan gibi yaşıyor yemek yiyip su içiyor; bu, Matta 24:36'daki insani cehaletini de içeriyor. Bunun nasıl olduğunu açıklamadan önce Matta 24:36 ile ilgili daha geniş İncil bağlamına dikkat etmemiz gerekiyor. Bir bütün olarak okunduğunda Kutsal Kitap bize İsa'nın Tanrı olarak her şeyi bildiğini söyler (Yuhanna 21:17; Mezmurlar 44:21). Oğul ve Baba İsrail'in tek Tanrısıdır (Yasa'nın Tekrarı 6:4; Yuhanna 10:30) Yazıldığı gibi, " Çünkü Tanrılığın bütün doluluğu bedence Mesih'te bulunuyor. " (Koloseliler 2:9) Ve “ Nitekim hepimiz O'nun doluluğundan lütuf üzerine lütuf aldık. ” (Yuhanna 1:16; Koloseliler 2:10) Ve belirtildiği gibi, Kutsal Kitap aynı zamanda "Söz'ün insan olup aramızda yaşadığını" (Yuhanna 1:14) ve " Bu çocuklar etten ve kandan oldukları için İsa, ölüm gücüne sahip olanı, yani İblis'i, ölüm aracılığıyla etkisiz kılmak üzere onlarla aynı insan yapısını aldı. " (İbraniler 2:14) öğretir. Oğul Tanrı hem insan hem de Tanrı'dır. Onun iki tabiatı olduğunu söyleyebiliriz: İlahi ve insani tabiat. Eğer İsa ilahi ve insan ise, Markos 8:29 veya Matta 24:36'da olduğu gibi olmaktan vazgeçmez. Matta 24:36'yı kanonik bağlamı içinde okumak için, gözlerimizi İsa'nın ne ve kim olduğu gerçeği üzerinde tutmamız gerekir: insan ve Tanrı. “İsa Mesih dün, bugün ve sonsuza dek aynıdır.” (İbraniler 13:8) Kutsal Kitap'a uygun olabilmek için, Mesih'in tam olarak Kutsal Kitap'ta söylenen kişi ve kişi olduğunu onaylamalıyız. Bir cümlenin bu gerçekleri özetlemeyi amaçlamaması nedeniyle O, tanrısallık ve insanlığın kişisel birliği olmayı bırakmaz. İncil'e uygun olmalıyız. Mesih bugün, dün ve sonsuza kadar Rab'tir ve insandır. Gregory Nazianzus'un sözleriyle, "Bilgisizliği en iyi anlamıyla, onu Tanrı'ya değil, insan doğasına atfederek anlamalıyız" (Or. 30). Ve İsa'nın gerçek bir insan olarak yaşamak zorunda olduğunu unutmamalıyız. O bizim günahlarımızı kendi bedeninde yüklendi. Başka bir deyişle, İsa'nın her bir parçamızı iyileştirip kurtarabilmesi için bizim gibi (beden, ruh ve zihin) yaşaması gerekiyordu. İsa, bizim büyük başkahinimiz olabilmek için ayartmalarla, kederle ve acılarla dolu gerçek bir insan olarak yaşadı. İbraniler 2'de yazdığı gibi: "Bunun için her yönden kardeşlerine benzemesi gerekiyordu. Öyle ki, Tanrı'ya hizmetinde merhametli ve sadık bir başkâhin olup halkın günahlarını bağışlatabilsin. Çünkü kendisi denenip acı çektiği için denenenlere yardım edebilir." (İbraniler 2:17-18) Matta 24:36'da İsa günü ve saati bilmediğini söylediğinde, bizim büyük başrahibimiz, aracımız olabilmek için gerçek insan doğasının bütünlüğünü gösterdi. Bir insan gibi "bilmiyorum" dedi.. Kurtarıcımız İsa Mesih, bizim için insan oldu..

Tanrı, bitkileri güneşten önce mi yarattı? En başta yaratılan ''Işık olsun!'' ışığı nedir? Bitkiler güneş olmadan nasıl yaratılıyor? Kardeşimize bu soru için teşekkür ediyoruz. Yaratılış 1. bölümden gelen bu soruya, elimizden geldiğince yanıt vermeye çalışacağız. Araştırmalarınızda kolaylıklar diliyor ve Rab'bin Ruh'unun, size Söz'ünü kendisi açması için dua ediyoruz. Yaratılış'ın Anlatıldığı Bölümde Neler Oldu? Yaratılış Haftasının Birinci Gününde Tanrı, başlangıçta geçici bir ışık kaynağı yarattı: "Tanrı, “Işık olsun” diye buyurdu ve ışık oldu. Tanrı ışığın iyi olduğunu gördü ve onu karanlıktan ayırdı. Işığa “Gündüz”, karanlığa “Gece” adını verdi. Akşam oldu, sabah oldu ve ilk gün oluştu. "(Yaratılış 1:3-5) Yaratılış Haftasının Üçüncü Gününde Tanrı, yeryüzünü kaplayacak her türlü bitki örtüsünü yarattı: "Tanrı, “Yeryüzü bitkiler, tohum veren otlar, türüne göre tohumu meyvesinde bulunan meyve ağaçları üretsin” diye buyurdu ve öyle oldu. Yeryüzü bitkiler, türüne göre tohum veren otlar, tohumu meyvesinde bulunan meyve ağaçları yetiştirdi. Tanrı bunun iyi olduğunu gördü. Akşam oldu, sabah oldu ve üçüncü gün oluştu." (Yaratılış 1:11-13) Yaratılış Haftasının Dördüncü Gününde Tanrı güneşi, ayı ve yıldızları yerleştirdi: "Tanrı şöyle buyurdu: “Gökkubbede gündüzü geceden ayıracak, yeryüzünü aydınlatacak ışıklar olsun. Belirtileri, mevsimleri, günleri, yılları göstersin.” Ve öyle oldu. Tanrı büyüğü gündüze, küçüğü geceye egemen olacak iki büyük ışığı ve yıldızları yarattı. Yeryüzünü aydınlatmak, gündüze ve geceye egemen olmak, ışığı karanlıktan ayırmak için onları gökkubbeye yerleştirdi. Tanrı bunun iyi olduğunu gördü. Akşam oldu, sabah oldu ve dördüncü gün oluştu." (Yaratılış 1:14-19) Bu anlatımdan, Tanrı'nın güneşten farklı olarak yarattığı ilk ışığı ve bitki yaşamının bu koşullar altında nasıl geliştiği hakkında pek çok şey keşfedebiliriz. Beraber bakalım: Birinci Günde Yaratılan Işık Neydi? Tanrı'nın birinci günde yarattığı ışık hakkında birkaç şey öğrenebiliriz. (Yaratılış 1:3–5) Birincisi, yaratılmış bir ışıktı, yani ışık bir an yoktu ama bir an sonra var oldu. Her ne kadar “Tanrı ışıktır.” (1. Yuhanna 1:5), “ Çevresi ışıkla kuşatılmıştır. ” (Daniel 2:22) ve “yaklaşılamaz ışıkta yaşayan” (1. Timoteos 6) olmasına rağmen, bu ışık, Tanrı gibi sonsuz değildi. Birinci Günün bu ışığı Tanrı'nın kendisinden ayrı görünüyor. İkincisi, gündüz ve gecenin farklı olabilmesi için bu ışığın lokalize ve dolayısıyla yönlü olması (dağınık veya ortam ışığı olmaması) ve dünyaya göre sabit olması gerekir. Sabah ve akşam ardı ardına meydana gelmişse, Dünya1. günden itibaren kendi ekseni etrafında dönerek, dünyanın bir kısmının ışığa maruz kalmasına, diğer tarafının ise karanlıkta kalmasına izin vermiş olmalıdır. Üçüncüsü, ışık muhtemelen dünyayı ısıtmak için yeterli ısıyı da sağlayarak suyun sıvı halde bulunmasına izin verdi. Tanrı “suları” ayırdı. . . sulardan” (Yaratılış 1:7) Bu ışıktan veya başka bir kaynaktan gelen ısı, 4. günde güneşin yaratılmasından önce bitkiler, ağaçlar ve diğer bitkiler için de gerekli olacaktır. Dördüncüsü, bu başlangıçtaki geçici ışığın yerini açıkça 4. günde Güneş aldı. Birçok durumda, bu geçici fiziksel gerçeklikler modelinin ortadan kalktığını görüyoruz. İsrail'i Vaat Edilen Topraklara götüren ateş ve bulut sütunu, Tanrı'nın geçici bir hükmüydü örneğin. ( Mısır'dan Çıkış 13:21–22, 40:34–38) Aynı şekilde, İsrailoğullarının çölde dolaşmaları sırasında beslenmeleri için Tanrı'nın gökten man armağanı da vardı. ( Mısır'dan Çıkış 16:4, 31, 35) Ayrıca, yıldızbilimcileri İsa Mesih bebekken İsa'ya götüren yıldız da vardı. (Matta 2:1–10) Dahası, yeni göklerde ve yeni yerde güneşe ve aya ihtiyaç duyulmayacak, çünkü " Aydınlanmak için kentin güneş ya da aya gereksinimi yoktur. Çünkü Tanrı'nın görkemi onu aydınlatıyor. Kuzu da onun çırasıdır. " (Vahiy 21:23; ya da Yeşaya 60:19) ve Vahiy 22:5) Neden Tanrı, Güneş'i Yaratmak İçin 4 Gün Bekledi? Yaratılış bölümünde (Kutsal Kitap, Tevrat) Tanrı, gökleri ve yeri yarattığını kaydetmiş ancak neden bu emri yerine getirdiğini bize söylememiştir Güneş'in 1. günde yaratılmamasının iki olası nedenini tahmin edebiliriz. Birincisi; Tanrı, yaşamın güneşten değil, kendisinden geldiğini açıkça göstererek, yaşamın doğaüstü kökenini vurgulamak istemiş olabilir. Elbette Tanrı'nın tasarımına göre Güneş, yeryüzündeki yaşamın devamı için kritik öneme sahiptir ancak dünyadaki hayat güneşten gelmemiştir. John Calvin, Yaratılış 1'in metni hakkında yorum yaparken şöyle diyor: "Rab, yaratılış düzenine göre, güneş ve ay olmadan bize verebileceği ışığı elinde tuttuğuna tanıklık eder." Elbette bu, önceden var olan güneşin (ve diğer yıldızların) yeryüzündeki tüm yaşam formlarının ortaya çıkmasına katkıda bulunduğunu öne süren evrimci düşünceye aykırıdır. İkincisi; Tanrı, insanlığın güneşi bir tanrı olarak kabul etmelerini sağlayacak şekilde, yaşamın yaratıcısı olarak güneşe tapınma eğiliminin yanlış olduğunu göstermiş olabilir. Tanrı, halkının “ ve buyruklarıma aykırı olarak gidip başka ilahlara tapar, onların, güneşin, ayın ya da gök cisimlerinin önünde eğilirse ” tapınmasını özellikle yasakladı. (Yasa'nın Tekrarı 17:3; ya da 4:19; Mezmur 121:5–6) Ne yazık ki Tanrı, Babilliler aracılığıyla halkını ülkeden kovduğunda, Tanrı'nın Yeruşalim'deki kendi tapınağında bile halk güneşe tapınıyordu. (Hezekiel 8:16; çapraz başvuru Yeremya 8:2) Benzer bir durumda halk, Tanrı'nın insanları iyileştirmesinin bir aracı olarak Musa'nın yaptığı tunç yılana da tapınıyordu. (2. Krallar 18:4; çapraz başvuru Çölde Sayım 21:9) Kurtarılmamış insanlık, tarih boyunca “ Tanrı'yla ilgili gerçeğin yerine yalanı koydular. Yaradan'ın yerine yaratığa tapıp kulluk ettiler. Oysa Tanrı sonsuza dek övülmeye layıktır! Amin. "(Romalılar 1:25) Özetle, Yaratılış bölümündeki yaratılışımızın kaydı bize evrenin ilk olaylarına dair tek görgü tanığının (yani Tanrı'nın kendisinin) ifadesini veriyor. Bu metnin sade bir şekilde okunması bize, Tanrı'nın yeryüzündeki yaşamı desteklemek için işini nasıl bilgece hazırladığını gösterir ve biz de onun tasarımının ortaya çıkışının, insan yapımı evrim ve diğer eski dünya fikirlerine nasıl aykırı olduğunu görebiliriz. Bitkisel yaşamı ve sonraki yaşamı yeterince sağladı ve gücüyle tüm yaşamı sürdürmeye devam ediyor. "Her şeyin kaynağı O'dur; her şey O'nun aracılığıyla ve O'nun için var oldu. O'na sonsuza dek yücelik olsun! Amin." (Romalılar 11:36) Asi ve kötü insanların, kendisiyle birlikte sonsuz yaşama sahip olmalarının yolunu da açan aynı Yaratıcı Tanrı'dır. Her ne kadar herkes günahlarından dolayı ölüm cezasını / cehennemi hak etmiş olsa da, Tanrı, günahkarların yerine oğlu İsa Mesih'i ölmesi için gönderdi. Yaşamın tek umudunun Mesih olduğuna inananlar bağışlanma ve sonsuz yaşam alırlar. İncil'de yazdığı gibi: "Çünkü, “Işık karanlıktan parlayacak” diyen Tanrı, İsa Mesih'in yüzünde parlayan kendi yüceliğini tanımamızdan doğan ışığı bize vermek için yüreklerimizi aydınlattı." (2. Korintliler 4:6)

Hristiyanlar öldüklerinde nereye giderler? Hristiyanların cenneti nasıldır? Biraz bahseder misiniz? Farklı inançlarda, farklı cennet tanımları vardır. Kimi inançlar, alkollü içecekler ve cinsel yaşamı vaat eder; örneğin Yunan mitolojisindekiler gibi. Peki, Hristiyanlıkta cennet nasıl? Bir Hristiyan öldüğünde nereye gidiyor? Gelin, beraber şu konuya bakalım. Soruyu soran değerli kardeşimiz için teşekkür ediyoruz. Cennet Nasıl Bir Yer? Kutsal Kitap'ta, hem gökyüzünü (Yaratılış 1:1, 8; vb.) hem de Tanrı ve meleklerinin olduğu diyarı (Eyüp 22:12; Mezmur 115:2–3; Yeşaya) tanımlamak için cennet (veya gökler) sözcüğü bulunur. (Matta 5:34; Romalılar 1:18) Bu iki kelime birbiriyle ilişkilidir ancak kesinlikle aynı değildir. Cennetin manevi alanı tıpkı gökyüzü gibi, Tanrı ile O'nun yarattığı her şey arasındaki sonsuz,; niteliksel farklılığı belirtmek için dünyanın üzerinde olarak tanımlanır. (Matta 14:19; Markos 16:19; 2. Korintliler 12:2; Vahiy 4:1; 11:12) Ancak cennetin manevi bir “yer” olarak tasvir edilmesi, Tanrı'nın gökyüzünde yüksek bir yerde veya uzayda bir yerde ikamet ettiği anlamına gelmez. Tanrı, özü itibarıyla Ruh'tur. (Yuhanna 4:24; Elçilerin İşleri 7:48–50; Romalılar 1:20–23); maddeden oluşmadığı gibi, maddeden oluşan fiziksel bir mekanda da özü itibarıyla bulunmamaktadır. Tanrı göklerde ikamet eder, ancak hiçbir şekilde cennet tarafından sınırlanmaz veya sınırlandırılmaz. (1.Krallar 8:27). Cennet, Tanrı'nın kendi eseridir. (Koloseliler 1:16) Tanrı'nın gökte olduğunu söylemek, her an kendi sözüyle onu desteklediği halde, kendi yaratımını aştığını söylemenin başka bir yoludur. (İbraniler 1:3) "Gök" kelimesi, yaratılışı aşma anlamında mecazi olarak kullanılır. İsa Mesih'in şu anda gökte olan diriltilmiş insani bedenini düşündüğümüzde meseleler daha da gizemli hale gelir. (Elçilerin İşleri 3:20–21; 7:55–56; İbraniler 9:24; 1 Petrus 3:21–22) Bir yerin nasıl bir yer olduğunu (fiziksel açıdan) çok az bilmemize rağmen, İsa'nın görkemli bir şekilde ölümden dirilmiş, bir yerde ikamet eden fiziksel bir bedeni olduğunu biliyoruz. Cennet, Tanrı'nın muhteşem görkeminin yaklaşılamaz ışığında olduğu yerdir. (1. Timoteos 6:16) Ölüm, inananlar için “kazançtır” çünkü biz, tamamen yeni bir şekilde, yaşamın kendisinden daha iyi olan, Mesih'in sevgi dolu mevcudiyetinin doluluğuna ulaşacağımız yer olan cennete gireriz. (Filipililer 1:21-23) Burası aynı zamanda günahın (Vahiy 21:8), hastalığın (1. Korintliler 15:42, 52-57) ve üzüntünün (Vahiy 21:4) artık olmadığı ve Mesih'le sonsuza kadar kusursuz bir paydaşlık içinde olacağımız yerdir. İmanlıların Mesih'in geri döneceği güne kadar "kabirde uyuma" veya bilinçsiz dinlenme durumuna girdikleri öğretisinin aksine, Kutsal Kitap ölümden sonra Mesih'le bilinçli birliğe gireceğimizi öğretir. İsa'nın çarmıhtaki hırsıza söylediği gibi, "Bugün cennette benimle birlikte olacaksın." (Luka 23:43) Bedenin Dirilmesi Diriliş, fiziksel bir gerçekliktir. Diriltildikten sonra İsa yemek yedi (Luka 24:42-43) ve dokundu. (Yuhanna 20:17, 27) Dirilişinde O, tüm imanlıların gelecekteki dirilişinin “ilk örneğidir.” (1. Korintliler 15:20) Bu, İsa'nın (fiziksel, bedensel dirilişinde) yeni yaratılışın doluluğunu başlatmak için geri döndüğünde tüm imanlıların gireceği duruma zaten girdiğini söylemenin başka bir yoludur. Yaşamda ve ölümde İsa ile kopmaz birlikteliğimiz olduğundan (Romalılar 6:5; 1 Selanikliler 4:14), O'nun için doğru olan bizim için de kesinlikle doğru olacaktır: Bedensel olarak dirileceğiz. (1. Korintliler 15:12). –19; Filipililer 3:20–21; Romalılar 8:11) Bedenlerimiz ruhsal olacaktır. (1. Korintliler 15:44), fiziksel olmama anlamında değil, tamamen Kutsal Ruh'un gücü tarafından kontrol edilme anlamında. Yeni Dünya Yeni yaratılış Tanrı'nın gücüyle, başlangıçta onu yaratırken amaçladığı her şeye dönüştürülen dünyadır. Yere inen cennettir. (Vahiy 21:1–8) Yeni yaratılışın görkemleri Tanrı'nın iyiliğine, güzelliğine ve yüceliğine tanıklık etmesi açısından şaşırtıcı olan şimdiki yaratılışın görkemlerini çok aşıyor. (Mezmur 19:1-6) Tanrı'nın başlangıçta yarattığı dünya çok iyiydi (Yaratılış 1:31), ancak eksikti. Henüz Tanrı'nın amaçladığı duruma getirilmemişti; bu durum, Adem, Havva ve onların soyundan gelenlerin, Tanrı'nın kendisine başlangıçta verdiği işe sadık kalmaları durumunda girecekleri bir durumdu. Bu gerçek en açık şekilde Vahiy 22:1-5'te görülmektedir; burada Tanrı'nın halkı yeni yaratılışın doluluğunda hayat ağacından yer ve bu kutlu durumun hiçbir zaman kaybolma ihtimali olmadan sonsuza kadar yaşar. Yeni yaratlış nasıl olacak? Resul Pavlus, bir tohumun yetişkin bir bitkiye dönüşmesini tasvir eder. (1. Korintliler 15:35-49) Benzer şekilde, Tanrı'nın başlangıçta yarattığı iyi dünya da bir kenara atılmayacak ve yerine maddi olmayan, manevi bir ikame getirilmeyecek. Bunun yerine, tüm günahkar kirliliklerden arındığı gibi, yozlaşması da temizlenecektir (2. Petrus 3:10-13, yok edici değil, arındırıcı bir ateşten söz eder). Romalılar 8:18–25 bize, düşüş nedeniyle boşluğa ve çürümeye maruz kalan şimdiki dünyanın, son günde “ Çünkü yaratılışın, yozlaşmaya köle olmaktan kurtarılıp Tanrı çocuklarının yüce özgürlüğüne kavuşturulması ” olacaktır. (Romalılar 8:21) Yeni yaratılış fiziksel olacak, yeni bir gök ve yeni bir yer olacak (Yeşaya 65:17; 66:22; 2 Petrus 3:13), ancak Kutsal Kitap'ta odak noktası yeni yaratılışın ruhsal gerçekleri üzerindedir: uluslar arasındaki günahın yarattığı tahribatların iyileştirilmesi, günahkarca lanetlenen şeylerin yokluğu ve en önemlisi, Mesih'i yüz yüze görmek ve ona tapınmak ve sevinç duymak. (Vahiy 22:1–5) Bize şimdiki zamanda Tanrı'ya olan sadık hizmetimizi harekete geçirmek için yeni yaratılışın doğası hakkında bilmemiz gerekenler anlatılıyor. (1. Korintliler 4:6) Zafer ve Yücelik Bekliyor "Yazılmış olduğu gibi, “Tanrı'nın kendisini sevenler için hazırladıklarını Hiçbir göz görmedi, Hiçbir kulak duymadı, Hiçbir insan yüreği kavramadı.” (1. Korintliler 2:9) İncil'deki cennet tasvirlerinin, bedenin dirilişinin ve yeni yaratılışın, ne kadar muhteşem olsa da, insanların ölümden sonra bekleyen ihtişamı tam olarak kavrayamayacağını görüyoruz. Cennet, Tanrı'nın kendisi gibi, gerçekten anladığımız, ancak yine de tam olarak anlamakta yetersiz kaldığımız bir dünyadır. "Sevgili kardeşlerim, daha şimdiden Tanrı'nın çocuklarıyız, ama ne olacağımız henüz bize gösterilmedi. Ancak, Mesih göründüğü zaman O'na benzer olacağımızı biliyoruz. Çünkü O'nu olduğu gibi göreceğiz." (1. Yuhanna 3:2) "Onların gözlerinden bütün yaşları silecek. Artık ölüm olmayacak. Artık ne yas, ne ağlayış, ne de ıstırap olacak. Çünkü önceki düzen ortadan kalktı.” (Vahiy 21:4)

İsa Mesih, ölümü ve dirilişi arasındaki 3 günde nereye gitti? İsa çarmıhta “Tamamlandı” diye yüksek sesle haykırdıktan sonra “başını eğerek ruhunu teslim etti.” (Yuhanna 19:30) Onun ölü bedeni, çarmıhtan indirilip yakındaki bir mezara konulana kadar çarmıhta kaldı. (Yuhanna 19:40-42) Ancak ruhu başka yerdeydi. Üç gün sonra O'nun insan bedeni ve ruhu yeniden birleşti ve O, ölümden dirildi. (Yuhanna 20) Ölümüyle dirilişi arasındaki üç gün boyunca İsa'nın nerede olduğuna, yani ruhunun nerede olduğuna dair beraber akıl yürütelim. Soru için değerli kardeşimize teşekkürlerimizi sunarız. İsa Mesih'in ölümü ile dirilişi arasında nerede olduğuna dair Kutsal Kitap'ta sahip olduğumuz en açık gösterge, çarmıhta yanında çarmıha gerilen hırsızlardan biriyle yaptığı konuşmadır. İsa Mesih'e iman eden hırsız, İsa kendi krallığına girdiğinde hatırlanmak ister (Luka 23:42) ve İsa şöyle yanıt verir: İsa ona, “Sana doğrusunu söyleyeyim, sen bugün benimle birlikte cennette olacaksın” dedi. (Luka 23:43) Böylece İsa, bedensel olarak ölümünden sonra yerine, yani cennete gitti. Ona iman eden suçlu da oraya gitti. İsa'nın ölümüyle dirilişi arasındaki üç gün boyunca nerede olduğunu düşünürken aklımıza İncil'den başka bir bölüm de gelir. "Nitekim Mesih de bizleri Tanrı'ya ulaştırmak amacıyla doğru kişi olarak doğru olmayanlar için günah sunusu olarak ilk ve son kez öldü. Bedence öldürüldü, ama ruhça diriltildi. Ruhta gidip bunları zindanda olan ruhlara da duyurdu. Bir zamanlar, Nuh'un günlerinde gemi yapılırken, Tanrı'nın sabırla beklemesine karşın bu ruhlar söz dinlememişlerdi. O gemide birkaç kişi, daha doğrusu sekiz kişi suyla kurtuldu." (1. Petrus 3:18-20) O halde, İsaMesih aynı zamanda ölümü ile dirilişi arasında bir zamanda cehenneme gitti ve orada hapsolmuşlara bir tür duyuru yaptı. Efesliler 4'e baktığımızda da, İsa'nın göğe yükselişine doğrudan bir gönderme vardır. Mesih, Tanrı olarak zaferle insanları kurtardı. İsa, zaferiyle ruhsal düşmanlarımızı yendi ve esir aldı: şeytanı, ölümü ve günahın lanetini.

Matta ve Luka İncillerinde Neden Şeytanın İsa Mesih'i Deneme Sıralaması Farklı? Öncelikle soru için değerli kardeşimize teşekkürlerimizi iletiyoruz. Bu soru, aynı zamanda "İncil'deki Çelişkiler" olarak iddia ediliyor. Peki gerçekten de öyle mi? İncil'de bulunan bir çelişki mi? Neden Matta ve Luka bölümlerinde şeytanın İsa Mesih'i deneme sıralaması farklı? Beraber bakalım.. LUKA MATTA Taşları ekmeğe çevirme (4:3-4) Taşları ekmeğe çevirme (4:3-4) Dünyadaki yönetimleri gösterme (4:4-8) Tapınaktan atlattırmaya çalışma (4:5-7) Tapınaktan atlattırmaya çalışma (4:9-12) Dünyadaki yönetimleri gösterme (4:8-10) Peki, sıralamanın farklı olması bir çelişki midir? Hayır. Matta'da kronolojik bir şekilde olay anlatılırken; Luka'da ise konu bazlı ele alınmıştır. Matta, ayartmaların kronolojik ilerleyişinde (çöl tabanından tapınağın zirvesine, yüksek bir dağa kadar) ve İsa'nın Tevrat'ın Yasa'nın Tekrarı'ndan yaptığı alıntıların azalan sıralamasında yansıtılan orijinal düzeni korumuştur. Luka ise, araştırmacı olarak tıpkı antik tarihçiler gibi kronolojik sıralamaya öncelik vermemiştir. Örneğin birisi size "Lise senin için nasıldı?" diye sordu. “4.0 ile mezun oldum, ikinci sınıfta futbol oynadım ve ehliyetimi aldığımda büyük bir trafik kazası geçirdim” diyebilirsiniz. Elbette bu anlatım kronolojik değildir. Ancak buna dayanarak, yaşadıklarınızı bu şekilde anlattığınız için size yalancı demeleri mantıklı olur mu? Tabii ki değil. Olayları konuya göre kaydedebilir ve yine de onları gerçek anlamda anlatabiliriz. Matta ve Luka neden bu olayı iki farklı şekilde anlatmayı seçiyor? Luka, İsa'nın Yeruşalim'e gideceğini vurgulamak istedi. İsa sonunda Kudüs'e çarmıhta ölmeye giderek Şeytan'ın ayartmalarını yendi. (9:51–19:44) Dolayısıyla Şeytan'ın bu acıyı atlatma teklifi, Tanrı'nın planını bozmaya yönelik bir çabaydı. Luka bölümünde Kudüs önemli bir rol oynuyor. Yalnızca Luka bölümünde İsa "kararlı adımlarla Yeruşalim'e doğru yola çıktı." (9:51) Luka 13:33'te Yeruşalim'in İsa için önemine değiniliyor: "Kuşkusuz hiçbir peygamber Yeruşalim'in dışında ölemez!" Luka'ya göre Kudüs, İsa'nın kaderinin şehridir ve bu nedenle ayartma sahnelerinin burada doruğa ulaşması uygundur. Matta'da ise Yahudi olmayanların veya ulusların önemini vurgulamak istiyor. Sonuçta Matta'nın müjdesi "tüm uluslara" Son Buyruk verilmesiyle sona eriyor. Matta, krallığa ilişkin bir göndermeyle bitirdi. Luka, müjdenin Kudüs'ten Yahudi olmayan uluslara ilerleyişi temasından dolayı Matta'nın ismiyle bahsetmediği Kudüs şehrini (ayet 9) merkeze aldı. Bu sebepler neticesinde, İncil'in iki farklı yerinde ele alınan bu bölümler detaylı incelendiğinde bize harika bilgiler veriyor.

Hristiyanların ibadetleri nelerdir? Hristiyanlar nasıl ibadet eder? Hristiyanlıkta ibadet .. Bu harika soruyu sorduğu için, değerli kardeşimize teşekkür ederiz. Bu yazıdan sonra "Hristiyanlıkta ibadet ne anlama gelir, diğer inançlardan farkları nelerdir?" konulu yazımızı da okumanızı öneririz. Bu yazının altında o yazıyı da göreceksiniz. Eğer amacınız, birlikte yaşamak istediğiniz yaratıcınız ise, ona tapınmak ve ona ibadet etmek oldukça büyük bir şeydir. Tanrı'ya 'ibadet etmek', bir keşiş gibi mırıldanarak törensel bir şekilde dizlerinizin üzerine çökmek anlamına gelmez. Ya da duygusuz bir şekilde görev eda eder gibi yapıp geçmek değildir Hristiyanlıkta. "Hristiyanların ibadeti, mutlaka Pazar günü olacak." diye bir şey yoktur. Her gün, Rab'bin günüdür. Her gün Rab'be tapınabiliriz. Günlük yaşamda Tanrı'ya ibadet etmenin, Tanrı'nın sevdiği ve sizin de yapmayı seveceğiniz birçok yolu vardır: 1.) İlahilerle Övmek, Tapınmak "Gelin, RAB'be sevinçle haykıralım, Bizi kurtaran kayaya sevinç çığlıkları atalım, Şükranla huzuruna çıkalım, O'na sevinç ilahileri yükseltelim!" (Mezmur 95:1-2) Kendi başınıza veya bir kilisede ilahiler söyleyerek Rab'bi yüceltebilirsiniz. Youtube'da birçok Türkçe Hristiyan ilahileri mevcuttur. Bunu kalpten yaptığınız, ruhta ve gerçekte tapındığınız zaman Rab'bin Kutsal Ruh'unu emin olun hissedeceksiniz. Çok özel bir zaman olduğunu farkedeceksiniz. Rab'bi ilahilerle överken müzik aleti kullanabilirsiniz, örneğin kiliselerde gitar kullanılması gibi. Birçok araç ile, Tanrı yüceltilebilir. 2.) Dua Etmek "Adımla çağrılan halkım alçakgönüllülüğü takınır, bana yönelip dua eder, kötü yollarından dönerse, gökten onları duyacağım, günahlarını bağışlayıp ülkelerini sağlığa kavuşturacağım." (2. Tarihler 7:14) "Her türlü dua ve yalvarışla, her zaman Ruh'un yönetiminde dua edin. Bu amaçla, bütün kutsallar için yalvarışta bulunarak tam bir adanmışlıkla uyanık durun." (Efesliler 6:18) Dua, bir Hristiyan için olmazsa olmazdır. Şunu düşünün, elinizde evrenin yaratıcısıyla iletişim kurmaya yarayan bir şey var. Bunu kullanmaz mıydınız? Üstelik sadece ona bir şeyler söylemeye yaramıyor, onu duyabilirsiniz de. Çünkü Rab, gerçektir. Sizinle iletişime farklı yollardan geçebilir. Kutsal Kitap ayeti, yaşamınızdaki bir an veya hissiyat. Dua, sadece Tanrı'ya istek/alışveriş listesi sunmak değildir. "Tanrım, bunu bunu bunu istiyorum. Amin." demek değildir. Dua, Tanrı ile birebir konuşmak demektir. Bunu diz çökerek, ayakta, elleri açarak, yürürken vs. yapabilirsiniz. Hristiyanlıkta duanın tek şartı, robot gibi olmak değil içten bir şekilde yaratıcınızla konuşmanızdır. İsa Mesih, yani Tanrı Söz'ünün beden almış hali bize yaratıcıyı "Baba" diye tanıttı. Bizler onun çocuklarıysak, onunla iletişime geçebiliriz. Ve ardından, İsa Mesih'in adıyla amin diyebiliriz. Bu dünyada, buna ihtiyacımız var. Başkaları için de dua etmeyi unutmayalım. 3.) Ondalık Vermek Ondalık, Rab'be sunu sunmak demektir. Rab'bin buna ihtiyacı var mıdır? Elbette ki hayır, fakat o yürek tutumumuzu ve önceliğimizi bununla tazeler. Ayrıca, bu ibadet aracılığıyla bizi maddi veya manevi kutsar. Tecrübemizle sabittir ki, ondalık verip muhtaç birini görmemişizdir. Fakat, ondalığı bu amaçla vermemeliyiz. Hristiyanlıkta her ibadette olduğu gibi, Rab yürekten yapılan ibadeti kabul eder. Rab ile alışveriş ilişkisi söz konusu değildir. Gelirimizin 10'da 1'ini her ay kilisemize veririz. Eğer çevremizde kilisemiz yoksa, 10'da 1 miktar ile Rab için insanlara yardımda bulunabiliriz. Örneğin, gelirimiz aylıksa maaşımızın onda birini veririz. Ya da yıllıksa, yıllık miktardan verebiliriz. Zamanımızın ondalığını da Rab'be verebiliriz. Örneğin, günün ilk saatini Rab'le zaman geçirmeye ayırmak. Ya da, ayda üç kere oruç tutmak gibi. 4.) Rab'bin Sofrası (Komünyon, Efkaristiya) İsa'nın tutuklanmasından hemen önce öğrencileriyle birlikte yediği son yemek geleneksel Fısıh yemeğiydi (Yahudilerin Mısır'daki kölelikten kurtulmasını kutlamaları Fısıh'tır. Biz de günahın ve ölümün köleliğinden İsa Mesih aracılığıyla kurtulduk), ancak İsa bu yemeğe yaklaşan ölümüne ve dirilişine bağlı bir anlamı açıklamıştı. Fısıh yemeğinin, kendisinden bahsettiğini anlattı ve bunu kanıtladı. " Ele verildiği gece Rab İsa eline ekmek aldı, şükredip ekmeği böldü ve şöyle dedi: “Bu sizin uğrunuza feda edilen bedenimdir. Beni anmak için böyle yapın.” Aynı biçimde yemekten sonra kâseyi alıp şöyle dedi: “Bu kâse kanımla gerçekleşen yeni antlaşmadır. Her içtiğinizde beni anmak için böyle yapın.” Bu ekmeği her yediğinizde ve bu kâseden her içtiğinizde, Rab'bin gelişine dek Rab'bin ölümünü ilan etmiş olursunuz." (1. Korintliler 11: 23-26) Rab'bin sofrası, ayette yazdığı üzere Rab İsa'nın bize öğrettiği bir ibadettir. Biz bu ibadetle, Rab İsa Mesih aracılığıyla kurtulduğumuzu, O'nun gibi yeniden dirileceğimizi ilan ederiz. Yaratan Tanrı, bizim için yerimizi aldı ve bizim yerimize acı çekti. Ve tekrardan, vaat ettiği gibi gelecek. Bu ibadet, yalnız yapılan bir ibadet değildir. Çünkü ayrıca İsa Mesih'in bedeninde bir bütün olduğumuzu da gösterir. Sizinle beraber minimum 1 kişi daha olmalıdır ve bu kişi de İsa Mesih'i Rab'bi ve Kurtarıcısı olarak kabul etmelidir. Bu ibadeti kilisede yapabilirsiniz. Çevrenizde kilise yoksa, Hristiyan bir arkadaşınızla veya Hristiyan eşinizle yapabilirsiniz. 5.) Kutsal Kitap Okumak ve Üzerine Derin Derin Düşünmek Bazı yazarlar Kutsal Kitap'ın Tanrı'nın bize olan sevgisinin bir gösterimi olduğunu söylüyor. Diğerleri bunu yaşam için el kitabımız olarak tanımladılar. Hem bunlar hem de çok daha fazlası... Kutsal Kitabın önemi onun bize Tanrı tarafından vahyedilmesi gerçeğine dayanır. (Yuhanna 1:1–5) "Kutsal Yazılar'ın tümü Tanrı esinlemesidir ve öğretmek, azarlamak, yola getirmek, doğruluk konusunda eğitmek için yararlıdır." (2. Timoteos 3:16) Kutsal Kitap'ın önemi bize Tanrı'yı ​​görme ve tanıma fırsatını vermesidir. Kutsal Kitap, O'nun karakterini ve doğasını, egemenliğini ve gücünü, bizi, evreni ve içindeki her şeyi yaratma nedenini açıklar. Tanrı'nın insanoğluyla olan ilişkisini, iyiliğini ve lütfunu, ışığını ve sevgisini, kutsallığını ve adaletini, merhametini ve şefkatini okuyoruz. Kutsal Kitap'ta insanların bir zamanlar cennette Tanrı'yla olan mükemmel paydaşlığını ve bunun günah ve itaatsizlik nedeniyle nasıl bozulduğunu öğreniyoruz. Fakat Tanrı’nın, Oğlu İsa Mesih’in kurbanlığı aracılığıyla affediliyoruz. Tanrı'nın bizi kurtarmak ve kendisiyle doğru bir ilişki kurmamızı sağlamak istediğini keşfediyoruz. (Romalılar 5:1–11, 18–19) Tanrı'nın Sözünü okuyarak, zamanın başlangıcından sonsuza kadar Tanrı'nın planlarının yanı sıra hayatımızın amacını da anlayabiliriz. (1. Petrus 2:9; Efesliler 2:10) "Tanrı'nın sözü diri ve etkilidir, iki ağızlı kılıçtan daha keskindir. Canla ruhu, ilikle eklemleri birbirinden ayıracak kadar derinlere işler; yüreğin düşüncelerini, amaçlarını yargılar." (İbraniler 4:12) Ayrıca, Tanrı Söz'ü gündelik ekmeğimiz gibidir. Bir insan nasıl beslenmeden yaşayamazsa, ruhumuzun da buna ihtiyacı vardır. Tanrı, Kutsal Kitap aracılığıya bize konuşur. Bize öğretir, yol gösterir. Ruhumuzu tazeler. Bu ibadetimizi kiliselerimizde vaaz olarak yerine getirebiliriyoruz. Öğretiş veriliyor, üzerine derin derin düşünüyoruz. Yalnız da yapıyoruz ve yapmalıyız elbette. Her gün beslenmeliyiz. 6.) En Büyük Buyruk "Tanrın Rab'bi bütün yüreğinle, bütün canınla, bütün aklınla ve bütün gücünle seveceksin.’ .. ‘Komşunu kendin gibi seveceksin. " (Markos 12:30-31) Günlük yaşamımızda, bunu yapmaya çalışıyoruz. Rab ile beraber yürüdükçe, bu daha da kolaylaşıyor. Peki komşunuz kim? Kapı komşunuz da komşunuz evet, ama aynı zamanda hayatta karşılaştığınız tüm insanlar. Mesih'te yetkinleşmek, inancımızda kök salmak bizim ölene dek olan ibadetimizdir. Ardından, çevremize güzel meyveler veririz. İyilik, sevecenlik, alçakgönüllülük gibi.. 7.) Dünyanın Dört Bir Yanında İsa Mesih'in Tanıkları Olmak "İsa yanlarına gelip kendilerine şunları söyledi: “Gökte ve yeryüzünde bütün yetki bana verildi. Bu nedenle gidin, bütün ulusları öğrencilerim olarak yetiştirin; onları Baba, Oğul ve Kutsal Ruh'un adıyla vaftiz edin; size buyurduğum her şeye uymayı onlara öğretin. İşte ben, dünyanın sonuna dek her an sizinle birlikteyim.” (Matta 28:18-20)

Hristiyanlıkta "İbadet" ne anlama geliyor? Hristiyanlıkta ibadet nedir? Hristiyanlıkta ibadet ne demek? Öncelikle, ibadet kelime anlamı olarak ne anlama geliyor ona bakalım. İncil'de, "proskuneo" olarak tercüme edilen Yunanca kelimenin anlamı, "önünde yere kapanmak" veya "önünde eğilmek"tir. TDK'ya göreyse "bir dinin buyruklarını yerine getirme" anlamı taşımaktadır. İbadet içsel, bireysel bir eylem olduğundan, yer veya durumdan bağımsız olarak hayatımızın çoğu zaman (veya her zaman) yapılabilir/yapılmalıdır. (Yuhanna 4:21) Bu nedenle Hristiyanlar haftanın yedi günü sürekli ibadet ederler. Hristiyanlar resmi olarak ibadet için bir araya geldiklerinde, yine de bireysel olarak Rab'be ibadet ederler. Cemaat içinde bile katılımcıların bireysel olarak Tanrı'ya tam anlamıyla tapındıklarının farkındadırlar. Tanrı, hepimizle tek tek ilgilenir. Hristiyan ibadetinin doğası içten dışa doğrudur ve eşit derecede önemli iki bölümden oluşur. “Ruhta ve gerçekte” tapınmalıyız. (Yuhanna 4:23-24) Ruhen ibadet etmenin fiziksel duruşumuzla hiçbir ilgisi yoktur. Bu bizim en içteki varlığımızla ilgilidir ve birkaç şey gerektirir. Öncelikle yeniden doğmamız gerekiyor. İsa Mesih'i Rab ve Kurtarıcı olarak kabul etmeli, ardından imkan bulunca vaftiz olmalıyız. Kutsal Ruh içimizde olmadıkça Tanrı'ya tapınarak karşılık veremeyiz çünkü O'nu tanımayamayız. Ruhta tapınmak, Tanrı merkezli ve Gerçek (İsa Mesih) tarafından yenilenen bir zihni gerektirir. "Öyleyse kardeşlerim, Tanrı'nın merhameti adına size yalvarırım: Bedenlerinizi diri, kutsal, Tanrı'yı hoşnut eden birer kurban olarak sunun. Ruhsal tapınmanız budur. Bu çağın gidişine uymayın; bunun yerine, Tanrı'nın iyi, beğenilir ve yetkin isteğinin ne olduğunu ayırt edebilmek için düşüncenizin yenilenmesiyle değişin." (Romalılar 12:1-2) Ancak zihinlerimiz dünyevi şeylere öncelik vermekten Tanrı'ya odaklanmaya değiştiğinde ruhla ibadet edebiliriz. Tanrı’yı yüceltmeye ve yüceltmeye çalıştığımızda, dikkatimizi dağıtan pek çok şey zihnimizi doldurabilir ve gerçek tapınmamızı engelleyebilir. Yalnızca saf, açık ve tövbekar bir kalbe sahip olarak ruhla ibadet edebiliriz. Kral Davut'un yüreği işlediği günah nedeniyle suçluluk duygusuyla dolduğunda (2. Samuel 11), ibadet etmenin imkansız olduğunu gördü. Tanrı'nın kendisinden uzakta olduğunu hissetti ve Tanrı'nın elinin ağırlığını üzerinde hissederek "gün boyu inledi." (Mezmur 32:3-4) Fakat itiraf ettiğinde, Tanrı ile paydaşlığı yeniden sağlandı ve ondan tapınma ve övgüler yağmaya başladı. Şunu anlamıştı: “Senin kabul ettiğin kurban alçakgönüllü bir ruhtur, Alçakgönüllü ve pişman bir yüreği hor görmezsin, ey Tanrı.” (Mezmur 51:17) Tanrı'ya övgü ve tapınma, itiraf edilmemiş günahlarla dolu kalplerden gelemez. Tüm ibadetler gerçeğe bir yanıttır ve gerçek olan, Tanrı Sözü'nde yer alır. Tanrı'ya gerçekten ibadet etmek için O'nun kim olduğunu ve ne yaptığını anlamalıyız ve O'nun kendisini tam olarak açıkladığı tek yer Kutsal Kitap'tır. İbadet, İncil aracılığıyla anlaşılan bir Tanrı'ya yüreklerimizin derinliklerinden gelen bir övgü ifadesidir. Eğer İncil hakikatine sahip değilsek Yaratıcı'yı tanımıyoruz ve gerçek anlamda ibadet edemiyoruz. En önemli şey, Tanrı'ya ruhta ve gerçekte ibadet etmemizdir. Ruhsuz bir şekilde görev yapmak, karşılık bekleyerek yapmak Hristiyanlık'ta yoktur..

Hristiyanlıkta neden mezhepler bulunuyor? Sebebi nedir? Katolik, Ortodoks ve Protestan.. hepsi Hristiyan. Neden bu farklılık var? Yurtdışının aksine, biz bu ayrımı çok da yoğun şekilde farketmiyoruz. Bu toprakların Hristiyanları olarak henüz azınlıkta olduğumuz için, adım başına farklı farklı kiliselerle karşılaşmıyoruz. Peki, bu ayrımın sebepleri nedir? Hadi, hep beraber yaklaşık iki bin yıl geriye gidelim. İsa'nın çarmıha gerilmesinden önceki gece.. İsa Mesih, en yakın takipçilerini bir araya toplar. Gelecekteki sıkıntıları bilerek onlarla birlikte ve onlar için dua eder. Daha sonra gelecek nesil Hristiyanlar için dua etmeye başlar: “Yalnız onlar için değil, onların sözüyle bana iman edenler için de istekte bulunuyorum, hepsi bir olsunlar. Baba, senin bende olduğun ve benim sende olduğum gibi, onlar da bizde olsunlar. Dünya da beni senin gönderdiğine iman etsin. Bana verdiğin yüceliği onlara verdim. Öyle ki, bizim bir olduğumuz gibi bir olsunlar. Ben onlarda, sen bende olmak üzere tam bir birlik içinde bulunsunlar ki, dünya beni senin gönderdiğini, beni sevdiğin gibi onları da sevdiğini anlasın." (Yuhanna 17:20-23) Hristiyanlık içinde üç ana mezhep vardır: Doğu Ortodoksluğu, Roma Katolikliği ve Protestanlık. Coğrafi bölgelere göre yaygınlık oranı değişkenlik göstermektedir. Peki neden ayrım var? Başlangıç olarak, mezheplerin kiliselerden ve çoğu zaman birbirleriyle anlaşamayan insanlardan oluştuğunu unutmayalım. Herkes gibi Hristiyanlar da gurur, bencillik, inatçılık, güç kullanma arzusu ve ikiyüzlülükle mücadele ederler. Çünkü hala bu düşmüş bedenlerin içindeyizdir. Bu nedenle bazen birbirleriyle anlaşmazlıklarına olumsuz tepki verirler. Bu durum çoğu zaman kiliseler ve mezhepler arasında tartışmalara ve bölünmelere yol açmış, bu da yeni kiliselerin ve mezheplerin oluşmasına yol açmıştır. Bu talihsiz bir durumdur ama insanın düşmüş doğası göz önüne alındığında bir gerçektir. Tüm bunların ötesinde, Hıristiyanlar bazen doğası gereği daha ikincil öneme sahip inanç veya uygulamalar konusunda meşru anlaşmazlıklara sahip olabilirler, örneğin: Vaftiz ne anlama gelir ve kim vaftiz edilmelidir? İmanlılar yerel kiliselerini nasıl yapılandırmalılar? Liderlik rollerini kim üstlenmelidir? İnançlı kişiler Rab'bin Sofrası'nı ne sıklıkla uygulamalıdır? Hristiyanlar, Kutsal Yazıların belirli bölümlerini nasıl yorumlamalıdır? Elçi Pavlus, Hristiyanları “tartışmalı konular” söz konusu olduğunda bilgelikle ve alçakgönüllülükle davranmaya teşvik etti. (Romalılar 14:1-23) Bu kadar çok mezhebin varlığının bir nedeni kişiliklerin, tutkuların ve yeteneklerin farklılığıdır. Bir an için bireyleri düşünün. Bazı insanlar Tanrı ile en iyi şekilde zihinlerini çalıştırarak veya doğadayken bağlantı kurarlar. Diğerleri maneviyatı yaratıcı veya sanatsal ifade yoluyla deneyimler. Bazıları ise başkalarına hizmet ederken ya da acı çekenlere yardım ederken kutsal ya da ilahi bir bağ hissederler. Bunların hepsi Tanrı ile bağlantı kurmanın takdire şayan ve geçerli araçları olsa da, bu farklı kişilikleri bünyesinde barındıran farklı kiliselerin ve hatta mezheplerin ortaya çıkması şaşırtıcı değildir. Bir diğer neden ise geleneğin rolüyle ilgilidir. Bazı insanlar, yüzyıllar boyunca aktarılan geleneklere göre Tanrı'ya tapınmanın yapısını ve mirasını takdir etmekteler. Bu nedenle Doğu Ortodoks, Roma Katolik veya Protestan kiliselerinde daha rahat olabilirler. Kültür de kritik bir rol oynuyor; farklı kültürlerden insanlar inançlarını farklı şekillerde uygularlar. İngiliz kasabasındaki kiliselerin, Afrika'nın, yoksullukla boğuşmuş bir köyündeki kiliselerden son derece farklı olması bizi şaşırtmamalı. Ya da bir Türk kilisesinde; Paskalya bayramı günü çocuklar kültürümüz gereği yaşlıların elini öperken, başka bir ülkedeki bir kilisede farklı bir uygulama olabiliyor. Sonuç olarak, kiliseler ve tüm mezhepler, insanların coğrafi konumuna ve kültürel değerlerine bağlı olarak bazı konularda farklılık gösterecektir. İsa Mesih, bizim kültürümüzden vazgeçmemizi emretmiyor. Farklılıkların olması doğaldır. Hristiyanlar Baba, Oğul ve Kutsal Ruh olarak kendini üç şekilde tanıtan tek Tanrı'ya inanırlar. Bütün insanların günahkar olduğuna ve kurtulmaya muhtaç olduğuna inanırlar. Üstelik Hristiyanlar; yaşamı, ölümü ve dirilişi aracılığıyla Tanrı'nın bağışlamasını ve lütfunu deneyimlememizi yalnızca İsa'nın mümkün kıldığına inanırlar. Hristiyanlar, Kutsal Kitap'ın gerçekleri en açık şekilde ortaya koyduğuna inanırlar. Bunlara iman eden herkes, Katolik - Ortodoks veya Protestan İsa Mesih imanlısıdır. Yukarıda altı çizili bölümden başka bir şeye inanan ise, Hristiyan olduğunu iddiaa etse bile Hristiyan değildir. Mezhep farklılıkları çok kısaca kültür, gelenek ve tarihsel süreçten kaynaklıdır. "Beden bir olmakla birlikte birçok üyeden oluşur ve çok sayıdaki bu üyelerin hepsi tek bir beden oluşturur. Mesih de böyledir. İster Yahudi ister Grek, ister köle ister özgür olalım, hepimiz bir beden olmak üzere aynı Ruh'ta vaftiz edildik ve hepimizin aynı Ruh'tan içmesi sağlandı. İşte beden tek üyeden değil, birçok üyeden oluşur. " (1. Korintliler 12:12-30) "Bundan sonra gördüm ki, her ulustan, her oymaktan, her halktan, her dilden oluşan, kimsenin sayamayacağı kadar büyük bir kalabalık tahtın ve Kuzu'nun önünde duruyordu." (Vahiy 7:9)

Nasıl Hristiyan Olabilirim? İsa Mesih'i Nasıl Kabul Edebilirim? Hristiyan olmanın ilk adımı “Hristiyan” teriminin ne anlama geldiğini anlamaktır. “Hristiyan” teriminin kökeni MS 1. yüzyılda Hatay, Antakya şehrinde alındı. (Elçilerin İşleri 11:26) Başlangıçta “Hristiyan” teriminin bir hakaret amacı taşıyordu. İnanmayanlar, inanan kişilere böyle diyordu. Kelime “Mesihçi, Mesih'in Takipçisi, Mesih'e ait” anlamına geliyor. Yüzyıllar boyunca Mesih'e inananlar “Hristiyan” terimini benimsediler ve bu terimi kendilerini İsa Mesih'in takipçileri olarak tanımlamak için kullandılar. Bir Hristiyanın basit tanımı, İsa Mesih'i, yani Tanrı Söz'ünün beden almış halini, bizzat yaratıcının kendisini takip eden kişidir. Peki, neden Hristiyan olmalıyım? Öncelikle, bu soruyu soran değerli bir kardeşimiz için detaylı bir açıklamada bulunmuştuk. Yazımızın sonunda "Neden Hristiyan Olmalıyım?" sorusunun cevabına ulaşabileceğiniz bir yazı dizimiz bulunuyor. Fakat yine de birazcık da olsa buna değinelim. "Çünkü İnsanoğlu bile hizmet edilmeye değil, hizmet etmeye ve canını birçokları için fidye olarak vermeye geldi.” (Markos 10:45) O zaman şu soru ortaya çıkıyor: Neden fidye gerekiyor? Fidye fikri, bir kişinin serbest bırakılması karşılığında yapılması gereken bir ödemedir. Fidye fikri en çok, birisinin kaçırıldığı ve serbest bırakılması için bir fidye ödenene kadar esir tutulduğu kaçırma vakalarında kullanılır. İsa bizi esaretten kurtarmak için fidyemizi ödedi! Neyden kaynaklanan esaret? Günahın esareti ve sonuçları, fiziksel ölümün ardından Tanrı'dan ebedi ayrılık. İsa neden bu fidyeyi ödemek zorunda kaldı? Çünkü hepimize günah bulaşmıştır (Romalılar 3:23) ve bu nedenle Tanrı tarafından yargılanmayı hakediyoruz. (Romalılar 6:23) İsa fidyemizi nasıl ödedi? Günahlarımızın cezasını ödemek için çarmıhta ölerek. (1. Korintliler 15:3; 2 Korintliler 5:21) İsa’nın ölümü tüm günahlarımızın kefaretini nasıl ödeyebildi? İsa insan biçimindeki Tanrı'dır; Tanrı bizimle özdeşleşebilmek ve günahlarımız uğruna ölebilmek için bizden biri olmak üzere yeryüzüne geldi. (Yuhanna 1:1,14) Tanrı olarak İsa'nın ölümü sonsuz değerdedir ve tüm dünyanın günahlarının bedelini ödemeye yeterlidir. (1 Yuhanna 2:2) İsa'nın ölümünden sonra dirilişi, O'nun ölümünün yeterli kurban olduğunu, gerçekten günahı ve ölümü yendiğini gösterir. Anladım, peki nasıl Hristiyan olabilirim? Harika bir soru, buraya kadar okuduysanız hayatınızın dönüm noktasındasınızdır. Tanrı bize olan sevgisinden dolayı kendisiyle olmayı son derece kolaylaştırdı. Yapmanız gereken tek şey, İsa Mesih'i kurtarıcınız olarak kabul etmek, O'nun ölümünü günahlarınız için yeterli bir kurban olarak kabul etmek (Yuhanna 3:16), kurtarıcınız olarak yalnızca O'na tamamen güvenmektir. (Yuhanna 14:6; Elçilerin İşleri 4:12) Hristiyan olmak sadece ritüellerden, iş olsun diye kiliseye gitmekten ya da bazı şeyleri yapıp diğer şeylerden kaçınmaktan ibaret değildir. Hristiyan olmak tamamen İsa Mesih ile, yaratan Tanrı ile kişisel bir ilişkiye sahip olmakla ilgilidir. Bir kişiyi Hristiyan yapan şey, İsa Mesih ile iman yoluyla kurulan kişisel ilişkidir. Gerçeği tanımaya hazır mısın? İsa Mesih'i kurtarıcınız olarak kabul ederek Hristiyan olmaya hazırsanız tek yapmanız gereken inanmaktır. Günah işlediğinizi, kalbinizin tertemiz olmadığını ve Tanrı tarafından yargılanmayı hak ettiğinizi anlıyor ve buna inanıyor musunuz? İsa'nın sizin yerinize ölerek sizin cezanızı kendi üzerine aldığını anlıyor ve buna inanıyor musunuz? O'nun ölümünün günahlarınızın bedelini ödemek için yeterli bir kurban olduğunu anlıyor ve buna inanıyor musunuz? O'nu Rab ve Kurtarıcı olarak kabul ediyor musunuz? Bu dört soruya cevabınız evet ise, o zaman kurtarıcınız olarak İsa'ya güvenin. O'nu imanla ve yalnızca O'na tamamen güvenerek kabul edin. İman yoluyla Hristiyan olduğunuzda, hikayeniz burada bitmiyor. Yeni başlıyor. Bize veya çevrenizdeki bir kiliseye mutlaka ulaşın. Alıntı ( alıntı kaynak ) yaptığımız bu duayı sizinle paylaşmak istiyoruz. Hemen, şuan yaratıcınızla iletişime geçin: Sevgili Rab İsa, Kendimi Senin önünde alçaltıyorum. Sen benim Rab’bim ve kurtarıcımsın; beni kurtardığın için teşekkür ederim. Seninle aramda engel oluşturan tüm günahlar için tövbe ediyorum ve Rab İsa, değerli kanınla beni temizlemen için dua ediyorum. Kutsal varlığın şimdi beni kaplasın. Rab, beni Kutsal Ruh’ la vaftiz etmen için dua ediyorum. Senin sözünde “dileyin, verilecektir” (Luka 11:9) yazılıdır. Kutsal Ruh, bendeki işini gerçekleştir. Hayatımın tüm kapılarını senin çalışmana açıyorum, ve bu alanlar üzerinde sana mutlak yetki vererek seni hayatıma davet ediyorum. İsa Mesih'in adıyla, Amin.

Ben Hristiyanım ve müjdeyi yaymam gerekiyor. Gerçek hayatta müjdeyi yaymaktan utanıyorum, utandığım için de üzülüyorum. Bu konu hakkında bilgi verebilir misiniz? Bu korku ve utancı nasıl yenebilirim? Öncelikle, bu korkunun veya utancın normal olduğunu söyleyerek konumuza giriş yapmak istiyorum. Çünkü bu toprağın Hristiyanları olarak, çevremizden baskı görebiliyoruz. Bize dönen bakışlar değişebiliyor, bazılarının canına bile kastedilebiliyor. Tanıklıkla ilgili korkunun olası nedenleri arasında utangaçlık; reddedilme veya aşağılanma; kişisel tanıklığımızı ifade edememe; Kutsal Kitap hakkında bilgi eksikliği; Rab'be güvenmemek; ve insanların sevindirici haberi neden reddettiklerine dair bilgisizlik olabilir. Korkunun gerçek sebebini belirlemek zor olabilir ve sebebini anlamak korkumuzu gidermeyebilir. Ancak bize İsa Mesih'in adıyla cesur olmamız emredildi (Efesliler 6:19), bu yüzden her seferinde bir adım atarak sebat etmemiz gerekebilir. Korkunun üstesinden hazırlık yaparak gelinebileceğinden, bazı temel ilkeleri uygulayabilir ve becerilerimizi geliştirebiliriz. (2 Timoteos 3:16-17) Eğer hayatımızda İsa Mesih'le birlikte yürümezsek, Mesih için etkili bir şekilde tanıklık edemeyiz, bu nedenle kesinlikle tutarlı bir Hristiyan hayatı yaşamalıyız. "Sizin ışığınız insanların önünde öyle parlasın ki, iyi işlerinizi görerek göklerdeki Babanız'ı yüceltsinler!" (Matta 5:16) Mümkünse bir kiliseye düzenli bir şekilde gitmeliyiz. Böylece daha çok öğreniriz. Ayrıca Kutsal Kitap hakkındaki bilgimizi her zaman geliştirebiliriz. İnternet üzerinde yayınlanan Hristiyan içerikler, buna yardımcı olacaktır. Kanal Hayat, Sat7 Türk gibi kanallar örneğin. Rabbimiz Mesih İsa, müjdesini pek çok farklı insanla paylaşmıştır. O, Nikodim'i ve kuyunun başındaki kadını anladı ve bu bilgiyi onları kendisine çekmek için kullandı. (Yuhanna 3 ve 4. bölümler) Bizim yaklaşımımız da kişiye özel olmalıdır. İman etmeyen biriyle konuşurken onu kurtuluştan alıkoyan şeyin ne olduğunu bulmaya çalışmalıyız. Genel olarak insanları inançtan alıkoyan üç faktör vardır: Tanrı hakkında kararsızlık, Tanrı korkusu ve O'nun öğretilerini ve Oğlu Mesih İsa'yı yanlış tanımaktan dolayı da gerçek Tanrı'ya karşı nefret. Yuhanna bölümünde bize, başarılı tanıklığın anahtarının "sevgi" olduğunu gösterir. İsa insanları; çarmıhı ve Babadan ayrılmayı kabul edecek kadar sevdi. Kutsal Ruh'un yardımıyla insanları daha çok sevmeyi öğrenebiliriz. Bunu yaptığımızda, insanları ölümden kurtarma arzumuz artacağından sevindirici haberi paylaşma konusunda daha motive olacağız. Sevgi bizi iyi haberi duyurmaya zorlar. Kutsal Ruh, insanları günahlarına ikna ederek ve kurtuluş arzusunu uyandırarak bizim için kapıları açacak ve yollarımızın kesişmesini ayarlayacaktır. Bizim işimiz sadece İsa Mesih'e güvenmek, O'na dua etmek ve kurtuluşun her günahkar için mevcut olduğunu açıklamak ve kurtuluşun iyi haberini sunmaktır. Kutsal Ruh, bizim için fırsatları ve tanıklık etme imkanını sağlayacaktır. Sadece O'na dua edelim ve O'nun yönlendirişine kalbimizi açalım. Konuşmak birçok kişinin rahatsız edici bulduğu bir şeydir, hele ki ülkemizde. Ancak Hristiyan olarak yürüyorsak; çalışıp plan yaparsak; Kutsal Ruh'a güvenirsek (Yuhanna 16:8; Titus 3:5); başarısızlığın kabul edilebilir olduğunu ve reddedildiğimizde Tanrı'nın bizi kutsadığını anlarsak (Luka 6:22); ve eğer insanları gerçekten seviyorsak ve onların cennete gitmesine ve şuanki hayatını güzel yaşamasına yardım etmek istiyorsak, bizim için işe yarayan bir tanıklık yaklaşımı bulabilmeliyiz. Göz önünde bulundurulması gereken yöntemlerden biri, İsa'nın bizim için yaptıklarına ilişkin basit bir tanıklığı hazırlamak ve ezberlemektir. Bu, birkaç anahtar kelime içermelidir. Ayrıca müjdeyle ve tanıklığımızla ilgili birkaç önemli ayeti de ezberlemeliyiz. Daha sonra, bir sohbette anahtar kelimelerimizden herhangi biri ortaya çıktığında, Allah'la ilgili şeylerle ilgili bir bağlamda, tanıklığımızı tartışabiliriz veya bir ayet okuyup anlamını açıklayabiliriz. Bize konuyla ilgili herhangi bir soru sorulursa Kutsal Ruh'un bir yürek açtığına güvenerek ilerleyebiliriz. Eğer diğer kişi herhangi bir ilgi göstermiyorsa, başlangıçtaki sohbete endişe duymadan devam edebiliriz. En azından bir tohum ekmiş oluruz. Bir diğer yöntem ise, İsa Mesih'in karakterini yansıtmaktır. Benim kişisel olarak en sevdiğim yöntemlerden biridir. Şayet bir kişi sizin, diğerlerinden farklı olduğunuzu görürse; yani ışığınızı farkederse nedenini soracaktır. Siz de bu şekilde tanıklığınızı, İsa Mesih ile yürüdüğünüz için böyle olduğunu anlatabilirsiniz. Bu daha çok etkileyici olacaktır. Bizzat nasıl Rab'be geldiğinizi anlatmanız, onları ikna etmeye çalışmaktan daha etkili olacaktır. Unutmayın, her şeyden önce Rab'be dua ederek O'ndan yardım isteyin ve bırakın O sizi yönlendirsin. Peki bunu sokakta yapabilir miyiz? Neden olmasın, fakat en iyisi kendi çevrenizle başlamaktır. Bu daha sağlıklı olacaktır. Onun haricinde şayet bir kiliseye gidiyorsanız, kilisenizdeki ziyaretçilerle ilgilenerek de bunu pratik edebilirsiniz. Kutsal Kitap'ı okuyun ve üzerine düşünün, Hristiyanlığı yani İsa Mesih'in öğrencisi olmayı, Tanrı'nın çocuğu olarak yaşayın. Kutsal Ruh'un işini yapmasına izin verin. (Yuhanna 3:8) Tanrı’nın iyi haberini dünyaya yaymanın bir parçası olmak bir ayrıcalıktır. Büyük Görevi yerine getirirken, İsa'nın harika vaadine sahibiz: "İşte ben, dünyanın sonuna dek her an sizinle birlikteyim." (Matta 28:20) "Öyleyse buna ne diyelim? Tanrı bizden yanaysa, kim bize karşı olabilir?" (Romalılar 8:31)