Arama sonuçları

Hristiyanlıkta gusül abdesti var mıdır? Öncelikle, soruyu soran değerli kardeşimize teşekkür ediyoruz. Türk bir Hristiyan olarak, bu sorunun gelmesi bizleri şaşırtmadı. İnancımızı araştırırken, bu konuyu bizler de merak etmiştik. Bildiğiniz üzere, ülkemizde İslam inancının birçok emrine aykırı gelen fakat "gusül abdesti" denince akan suları durduranlar mevcut. Bu sebeple, Hristiyanların bu açıdan pis veya kirli olduğunu zannedenler mevcut. Bir hikaye anlatmak istiyorum. Çok sevdiğim, fakat maalesef ruhsal boşluğunu farklı tatmin yollarıyla doldurmaya çalışan bir abimiz vardı. Kendisi, para ile hayat kadınlarıyla ilişkiye girerdi. Fakat, bu eyleminden sonra gusül almayı ihmal etmezdi. Bu gusül abdestinin, onu temizlediğine inanırdı. Peki, lafı fazla uzatmadan konumuza girelim. Hristiyanlıkta gusül almak, gusül abdesti almak var mı? Açıklamasına bakmak istemeyenler için cevabı çok çok özetleyerek verelim, açıklama için fotoğraf altına bakabilirsiniz: Hayır, Hristiyanlıkta "Niyet ettim Allah rızası için gusül abdestimi almaya.. Üç ağıza, üç buruna. " diye bir ritüel yok. Fakat, bizler cinsel temas / ejekülasyon/ menstürasyon sonrasında elbette ki temizleniyor ve hijyenimizi sağlıyoruz. Yıkanıyoruz, fakat öyle bir niyet etmiyoruz veya dinsel bir ritüel yok. Şimdi nedenine bakalım: Hristiyanlıkta "Temizlik" kavramı üzerine.. Hristiyan inancında temizlik kavramı, dışsal ölçütlerden daha çok ruhsaldır. Dış hijyenimize dikkat ederiz, fakat asıl anlam bu mudur? Elimi günde 10 kez yıkamam, beni daha iyi ve başkalarına faydalı bir insan yapar mı? Eski Ahit'te, özellikle Levililer kitabında, İsrailoğullarına ve onların kahinlerine (inanç görevlisi, Tanrı ile halk arasında aracılar) temizlik ve bu durum kaybolduğunda nasıl restore edileceğine ilişkin çeşitli talimatlar verilmektedir. Kutsal Kitap temizliği kutsallığa, dolayısıyla tapınağın yıkanmasına bağlar. Temiz olmak doğru olmanın, Tanrı'ya yaklaşmaya ve huzuruna çıkmaya hazır olmanın sembolik çağrışımlarını taşır. Yani Eski Ahit'te (Tevrat) temizlik, kişinin Tanrı'nın halkının bir parçası olarak onların doğruluğunu simgelemek için gösterdiği törensel özeni kapsayan bir tür terimdir. Eğer sembolik temizlikleri kusurluysa, topluluğa tekrar girmeden önce yıkanmaları gerekir. Bu, birisinin Tanrı'nın kanununun bir bölümünü ihlal etmesi durumunda fedakarlık yapılmasına ve kan dökülmesine benzer. İsa Mesih, insan bedeninde geldiğinde kendi zamanının dini liderlerinin bu törensel temizliği aşırı vurgulayıp içsel doğruluğu ihmal ettiklerini öğretir. Çünkü onlar, gerçek anlamından olayı saptırıp sadece şekilcilik ve dincilik yapmışlardır. Günümüzde de bu durumlar söz konusudur, bu sebeple İsa Mesih bizi geçmişten günümüze hep uyarır. “Vay halinize ey din bilginleri ve Ferisiler, ikiyüzlüler! Bardağın ve çanağın dışını temizlersiniz, oysa bunların içi açgözlülük ve taşkınlıkla doludur. Ey kör Ferisi! Sen önce bardağın ve çanağın içini temizle ki, dıştan da temiz olsunlar. “Vay halinize ey din bilginleri ve Ferisiler, ikiyüzlüler! Siz dıştan güzel görünen, ama içi ölü kemikleri ve her türlü pislikle dolu badanalı mezarlara benzersiniz. Dıştan insanlara doğru görünürsünüz, ama içte ikiyüzlülük ve kötülükle dolusunuz." (Matta 23:25-27) Elbette daha sonra İsa Mesih, kendi isteği ve bizim uğrumuza çarmıha gerildi ve ölümden dirildi. Öğrencileri bunun şokunu atlattıktan sonra, kendi ölümünün son "gerçek" temizlik ve fedakarlık olduğunu anlamalarına yardım etti. Eski tören ve kurallar sistemini kendisi üstlenmişti, neyi sembolize ettiklerini anlattı ve insanlar sonunda Kutsal Yazılar'ı kalbe işleyen Kutsal Ruh ile yürümeye başladılar. Şuanda, Eski Ahit'ten özgürüz. Çünkü, İsa Mesih bunu kendisi tamamladı. Ahit'in yasalarını kendi başımıza yapmamız, imkansız ve zor. Yasalar, bize günahımızı gösterdi. İsa Mesih, bizi kurtardı. "Günahımı ne temizleyebilir? İsa'nın kanından başka bir şey değil; Beni tekrar bir bütün haline ne getirebilir? İsa'nın kanından başka bir şey değil." "Haydi, ne bekliyorsun? Kalk, O'nun adını anarak vaftiz ol ve günahlarından arın!’ (Elçilerin işleri 22:16) "Öyleyse yüreklerimiz serpmeyle kötü vicdandan arınmış, bedenlerimiz temiz suyla yıkanmış olarak, imanın verdiği tam güvenceyle, yürekten bir içtenlikle Tanrı'ya yaklaşalım." (İbraniler 10:22) "Bedenin kirden arınması değil, Tanrı'ya yönelen temiz vicdanın dileği olan vaftiz, İsa Mesih'in dirilişiyle şimdi sizi de kurtarıyor." (1. Petrus 3:21)

Hristiyan oldunuz, peki bundan sonra dünyadaki hayatımızı nasıl geçireceğiz? Hristiyan yaşamı, inanç ve imanla dolu olarak yaşanması gerekir. Hristiyan yaşamına imanla gireriz ve onu imanla yaşarız. Günahın bağışlanması için Mesih'e gelerek Hıristiyan yaşamına başladığımızda, aradığımız şeyin imandan başka hiçbir yolla elde edilemeyeceğini anlarız. Cennete giden yolda çalışamayız çünkü yapabileceğimiz hiçbir şey yeterli olmayacaktır. Mesih haricinde, biz cennete girebilecek kadar "mükemmel ve günahsız" değiliz. Yapılacaklar ve yapılmayacaklar listesine uyarak sonsuz yaşama ulaşabileceklerine inananlar, Kutsal Kitap'ın açıkça öğrettiği şeylere aksi bir alternatif üretmişlerdir. İyi işlerimiz, bizi Rab'bin yanına götürmez. Cenneti karşılıkla, alışveriş eder gibi çabamızla kazanamayız. "Tanrı katında hiç kimsenin Yasa'yla aklanmadığı açıktır. Çünkü “İmanla aklanan yaşayacaktır." (Galatyalılar 3:11) İsa'nın zamanındaki Ferisiler, Mesih'i onlara bunu söylediği için reddettiler. gerçek şu ki, onların tüm doğru işleri değersizdi ve yalnızca Mesihlerine olan iman onları kurtarabilirdi. Romalılar 1'de Pavlus, İsa Mesih'in sevindirici haberinin bizi kurtaracak güç olduğunu, müjdenin O'na iman eden herkesin sonsuz yaşama sahip olacağına dair iyi haber olduğunu söylüyor. Bu iyi habere iman ederek Hristiyan yaşamına girdiğimizde, bizi kurtaran Tanrı hakkında giderek daha fazla bilgi edindikçe imanımızın arttığını görürüz. Bizler her gün O'na daha da yakınlaşmak için yaşarken, Mesih'in sevindirici haberi aslında Tanrı'yı ​​bize açıklıyor. Romalılar 1:17 şunu söylüyor: "Tanrı'nın insanı akladığı, Müjde'de(İncil) açıklanır. Aklanma yalnız imanla olur. Yazılmış olduğu gibi, “İmanla aklanan yaşayacaktır.” Dolayısıyla Hristiyan yaşamının bir kısmı da hayatı, anlayış ve bilgelikle yaşamaktır. Bunun için Kutsal Ruh aracılığıyla Tanrı ile daha yakın, daha samimi bir ilişki için duanın eşlik ettiği, Söz'ün (Kutsal Kitap'ın) özenle okunması ve incelenmesidir. Mesih'le birlikte bir yaşam sürdürebilmek için benliğe, kötü tutkulara karşı ölü olmamız da gerekir. Pavlus Galatyalılara şöyle dedi: “Mesih'le birlikte çarmıha gerildim. Artık ben yaşamıyorum, Mesih bende yaşıyor. Şimdi bedende sürdürdüğüm yaşamı, beni seven ve benim için kendini feda eden Tanrı Oğlu'na imanla sürdürüyorum.” (Galatyalılar 2:20) Mesih'le birlikte çarmıha gerilmek, eski doğamızı (kötü, günahlı tutkularımızı) çarmıha çivilenmiş olarak kabul ettiğimiz ve Mesih'inki olan yeni doğada yaşamayı seçtiğimiz anlamına gelir (2 Korintliler 5:17) Bizi seven ve bizim için ölen kişi şimdi Ruh'uyla içimizde yaşıyor ve yaşadığımız hayat O'na iman sayesindedir. Mesih ile yaşamak kötü arzularımızı, hırslarımızı ve yüceliklerimizi, büyüklenmemizi O'na feda etmek ve bunların yerine Mesih'inkileri koymak anlamına gelir. Bunu ancak O'nun gücüyle, O'nun lütfuyla bize verdiği imanla yapabiliriz. Hristiyan yaşamının bir kısmı bu amaçla dua etmektir. İsa Mesih'e olan imanımız, bu dünyaya gözlerimizi kapayana kadar devam etmelidir. İbraniler 10:38-39 bu konuyu Eski Ahit peygamberi Habukkuk'tan alıntı yaparak ele alır: “Doğru adamım, imanla yaşayacaktır. Ama geri çekilirse, ondan hoşnut olmayacağım.” Tanrı, bir taahhütte bulunduktan sonra O'ndan "geri çekilen" kişiden memnun değildir, ancak imanla ve ona bağlı olarak yaşayanlar asla geri adım atmazlar çünkü onlar, Mesih'le birlikte sonuna kadar devam edeceğimizin güvencesini veren Kutsal Ruh tarafından korunurlar. (Efesliler 1:13-14) İbraniler kitabının yazarı bu gerçeği 39. ayette doğrulamaya devam ediyor: “Ama biz cehenneme dönenlerden değil, canın kurtarılacağına inananlardanız.” Gerçek Hristiyan sonuna kadar inanandır. Dolayısıyla bir Hristiyanın yaşamı; bizi kurtaran, bize güç veren, bizi cennete mühürleyen ve gücü sayesinde sonsuza dek korunacağımız Tanrı'ya imanla yaşanan bir yaşamdır. Günlük iman yaşamı, Tanrı'yı ​​Sözünde (Kutsal Kitap) ve dua aracılığıyla aradıkça ve Mesih benzerliği hedefi bizimkine benzeyen diğer Hristiyanlarla birleştikçe büyüyen ve güçlenen bir yaşamdır.

Hristiyanlık, sperm bankası aracılığıyla çocuk sahibi olunmasına nasıl bakıyor? / Hristiyanlık yumurta donasyonuna nasıl bakıyor? Bazıları, bir yumurtayı döllemek için sperm bankasına bağışlanan spermi kullanmanın ya da başka birinin hamile kalması için kendi yumurtanızı bağışlamanın yanlış olduğunu, çünkü bunun Tanrı'nın iradesini devre dışı bırakmayı amaçladığını söyleyebilir. Eğer Tanrı o kişinin çocuk sahibi olmasını isteseydi, bu düşünceye göre kadının kocası dışında kimsenin spermine ihtiyacı olmazdı. Ancak bu mantığı en uç noktaya taşırsak, o zaman apandisitli ya da kanser hastası bir kişinin ölmesinin de Tanrı'nın isteği olduğunu söylemek zorunda kalacağız çünkü hayat kurtaran bir ameliyatın gerçekleştirilmesi "Tanrı'nın isteğini devre dışı bırakacaktır." Böyle bir mantık yanlıştır çünkü tıbbi müdahale doğası gereği günah değildir. Peki, Hristiyanlar olarak bu olaya bakış açımız nasıl olmalıdır? Hayatın "Gri" alanları.. Teknolojinin tamamı Tanrı'nın çocuklarının (Yani inananların) kullanmasını istediği bir şey midir? (1. Korintliler 6:19-20, 10:31) Bu “gri” alanlarda İsa'ya inanan birinin Tanrı'nın bilgeliğine ihtiyacı vardır. Bağışlanan spermi ya da başkasının yumurtasını kullanmayı düşünenlere şunu soralım: Başka bir erkeğin spermini vücudunuza vermenin etik ve ahlaki sonuçlarını düşündünüz mü? Ya da başka birinin yumurtasına verilen eşinizin spermi sonucu ortaya çıkan çocuk, sizin çocuğunuz mu olur? Tanrı, evliliği bir erkekle bir kadının “tek beden” olmaları için birleşmesi olarak tasarladı. "Bu nedenle adam annesini babasını bırakıp karısına bağlanacak, ikisi tek beden olacak." (Yaratılış 2:24) Bir imanlı dua etmeli, Tanrı'nın Sözünü okumalı ve Rab'den açık bir yanıt beklemelidir. (Elçilerin İşleri 17:11; 2 Timoteos 2:15; Koloseliler 1:9–10) Kararınız birçok insanı etkiliyor ve diğer insanların potansiyel yaşamını (hatta ölümünü) etkiliyor. Bu sebeple, bunun yerine tüp bebek veya evlat edindirme gibi yöntemlere başvurabilirsiniz. Fakat belirttiğimiz gibi, önce dua edip Rab ile iletişime geçilmelidir. Unutmayın, sonuçta yaşamın yaratılması Tanrı'nın elindedir. (Mezmur 139:13–16; Efesliler 2:10; Mezmur 110:3) Bilim birinin hamile kalmasına yardımcı olabilir ama teknoloji yaşamın kaynağı değildir. Tanrı, istemediği bir hamileliği her şeye rağmen engelleyebilir. Ya da imkansızlıklardan mucizeler yaratabilir. "İç varlığımı sen yarattın, Annemin rahminde beni sen ördün. Sana övgüler sunarım, Çünkü müthiş ve harika yaratılmışım. Ne harika işlerin var! Bunu çok iyi bilirim. Gizli yerde yaratıldığımda, Yerin derinliklerinde örüldüğümde, Bedenim senden gizli değildi. Henüz döl yatağındayken gözlerin gördü beni; Bana ayrılan günlerin hiçbiri gelmeden, Hepsi senin kitabına yazılmıştı." (Mezmur 139:13-16)

Hristiyanlıkta Kadın Peygamberler Var Mıdır? Tanrı'nın insanlarla iletişim kurmasının birçok yolları var. Mesela rüzgarın fısıltısını, Kutsal Yazılar'ı ve mucizeleri kullandı. Hatta ara sıra insanları kullanmayı bile seçti. Bu insanlar peygamberdi ve hayatlarını Rab'bin hizmetine adamışlardı. Listeye bakıldığında erkeklerin hakimiyetinde olduğu ve rolünü yalnızca erkeklerin üstlendiği belirli bir peygamber türü olduğu görülebilir. Ancak Kutsal Kitap'ta peygamberlik yeteneğine sahip olan veya Tanrı'nın kendi halkıyla konuştuğu kadınlardan söz eden örnekler vardır. Peygamberlik armağanına sahip olmak üzere Kutsal Ruh tarafından yetkilendirilen kişiler, İsrail ulusunun küçük peygamberleri olarak çağrılan kişiler ve Tanrı'nın İsrail'i çağırdığı peygamberler olarak hizmet etmeye çağrılan kişiler arasında ayrım yapmak önemlidir. Bu ayrımlar yapıldıktan sonra peygamberin rolü en iyi şekilde anlaşılabilir. Tanrı, erkekleri ve kadınları kendi amaçları doğrultusunda kullanır ve Kutsal Kitap'taki peygamberler, O'nun kadınları nasıl benzersiz ve özel bir şekilde kullanmayı seçtiğini gösterir. İncil'de birçok kadının peygamber olduğu belirtilmektedir. İsrail halkına hizmet ettiler ya da onlara peygamberlik etme armağanı verildi. Erkek meslektaşları gibi onlar da Rab'den rehberlik aldılar. Eski Ahit'teki erkek peygamberlerin aksine, kadınlar olağanüstü anlarda çağrılmaya eğilimliydiler. Eski Ahit'te (Tevrat) adı geçen bu kadınlar şunlardı: Miryam: Musa ve Harun'un kız kardeşidir. Kardeşleriyle birlikte halka peygamber olarak hizmet etmiştir. İnanç görevlileri haline gelen Levi Kabilesi'nin bir üyesiydi. Bir kadın peygamber olduğundan ilk kez bahsedilmesi, rolünün bir parçası olarak İbrani kadınlara ibadette liderlik ettiğini gösteriyor. "Firavunun atları, savaş arabaları, atlıları denize dalınca, RAB suları onların üzerine çevirdi. Ama İsrailliler denizi kuru toprakta yürüyerek geçtiler. Harun'un kızkardeşi Peygamber Miryam tefini eline aldı, bütün kadınlar teflerle, oynayarak onu izlediler. "(Mısırdan Çıkış 15:19-20) "Seni Mısır'dan ben çıkardım, Ben kurtardım seni kölelik diyarından. Sana öncülük etsinler diye Musa'yı, Harun'u, Miryam'ı ben gönderdim." (Mika 6:4) Debora: Çoğu kişi Debora'nın hakim olarak görev yaptığını ve İsrail'i savunmak için düzenlenen askeri harekata yardım ettiğini biliyor. Ancak Kutsal Kitap onun siyasi liderliğinin yanı sıra aynı zamanda bir peygamber olarak da hizmet ettiğini açıklıyor. O sırada İsrail'i Lappidot'un karısı Peygamber Debora yönetiyordu. (Hakimler 4:4) Tanrı'yı onurlandırdı, İsrail birliklerini ruhsal bilgelik, liderlik ve cesaretle güçlendirdi. Hilkiya: Hilkiya hakkında çok az şey biliniyor. Zamanının diğer peygamberleri gibi o da Yahuda milletinde işlenen kötülüklere karşı konuşuyor. Ona elçiler gönderen kral, günahlarından tövbe etme sürecindeydi ve Rab aracılığıyla krala şöyle dedi: “RAB'be danışmak için sizi gönderen Yahuda Kralı'na şöyle deyin: ‘İsrail'in Tanrısı RAB duyduğun sözlere ilişkin diyor ki: Madem yıkılıp lanetle anılacak olan burası ve burada yaşayanlarla ilgili sözlerimi duyunca yüreğin yumuşadı, önümde kendini alçalttın, giysilerini yırtıp huzurumda ağladın, ben de yalvarışını işittim. Seni atalarına kavuşturacağım, esenlik içinde mezarına gömüleceksin. Buraya getireceğim büyük felaketi görmeyeceksin.’ ” Hilkiya ile yanındakiler bu sözleri krala ilettiler." (2. Krallar 22:18-20) Peygamber Yeşaya'nın Eşi: Adı bilinmemektedir. Geçen ayet: "Peygamber olan karım bundan bir süre sonra gebe kaldı ve bir erkek çocuk doğurdu. RAB bana, “Adını ‘Maher-Şalal-Haş-Baz’ koy” dedi." (Yeşaya 8:3) Anna: İsa'nın yaşamının ilk günlerinde ve öncesinde, evli fakat genç yaşta dul kalan Anna adında bir kadın vardı. Kocası öldükten sonra hayatını tapınağa ve Tanrı'ya hizmet etmeye adadı. İsa'yı doğumundan sonra ilk görenlerden biriydi ve O'nun Mesih olduğunu doğrulayan kişilerden biriydi: "Anna adında çok yaşlı bir kadın peygamber vardı. Aşer oymağından Fanuel'in kızıydı. Genç kız olarak evlenip kocasıyla yedi yıl yaşadıktan sonra dul kalmıştı. Şimdi seksen dört yaşındaydı. Tapınaktan ayrılmaz, oruç tutup dua ederek gece gündüz Tanrı'ya tapınırdı. Tam o sırada ortaya çıkan Anna, Tanrı'ya şükrederek Yeruşalim'in kurtuluşunu bekleyen herkese İsa'dan söz etmeye başladı." (Luka 2:36-38) İsa Mesih'in ölümü ve dirilişinden sonra, Kutsal Ruh her inanlıya geldi; eğer İsa'ya inanırlarsa, günahlarından tövbe ederlerse ve O'nu yaşamlarının efendisi yaparlarsa, onlara Tanrı ile doğrudan iletişim kurma yetkisi verdi. Buna ek olarak, Tanrı artık insanlardan oluşan tek bir ulus aracılığıyla değil, iman eden ve dolayısıyla O'nun krallığının bir parçası olan herkes aracılığıyla çalıştı. Bu aynı şekilde peygamberlere ihtiyaç olmadığı anlamına geliyordu. Ruh, kadınlar da dahil olmak üzere bazı insanlara peygamberlik armağan etmeye devam etti. Tanrı, yaşları ve medeni halleri ne olursa olsun kadınları peygamber olarak kullanmıştır. Onların kalplerini görmüştür ve hala kalplerimizi görmektedir. Rab kadınları da hizmet etmeye istekli oldukları şekilde kullanmıştır.

Hristiyanlar, diğer inançlara inanan kişilere nasıl davranmalıdır? Bazen biz Hristiyanlar, diğer inançlara sahip insanlarla inançlar hakkında konuşurken onlara doğru şekilde nasıl yaklaşacağımız ve daha da önemlisi onlara nasıl davranacağımız konusunda zorluk yaşayabiliriz. Peki Hristiyanlar için farklı inançlara sahip insanlarla etkileşim kurmanın yolu nedir? Peki sevindirici haberi yani İncil'i onlarla paylaşmanın uygun bir yolu var mı? Başka inançlara sahip insanlarla iletişim kurarken hatırlamanız gereken dört önemli şeyi sizinle paylaşmak istiyorum. Farklı İnançlara İnanmalarına Saygı Duymak Seçme özgürlüğü Rab'bin verdiği bir haktır. Tanrı herkese yürümek istediği yönü seçme hakkını verir. Bu, ondan uzaklaşmak ya da Tanrı'nın gitmesini istediğinden farklı bir yöne gitmek anlamına gelse bile. Sonuçta herkesin kendi kararıdır. Onların seçtikleri gibi inanma kararlarına saygı duymalısınız. Bu onlara sevindirici haberle ulaşmaya çalışmayacağınız anlamına gelmez, ancak başka bir yoldan yürümeyi seçerlerse saygı duymanız gerektiği anlamına gelir. Onlara gereken saygıyı göstererek, aynı fikirde olmasanız bile, komşunuzu sevmenin ne demek olduğunu gösterebilirsiniz. Çoğu zaman insanların inandığımız şeyleri kabul etmelerini isteriz. Eğer arzuladığımız şey buysa, vermeye de istekli olmamız gereken şey budur. 2. Neye İnanmaları Gerektiğini Söylemeden Önce, Neye İnandıklarını Anlayın Birini Mesih'e kazanma gayretindeyken, çoğu zaman kişinin sevindirici habere ulaşmasındaki durumunu göz ardı ederiz. Sonuçta herkese İsa'dan bahsetmemiz gerekir. Heyecan ve aciliyet harika olsa da (özellikle doğru şekilde kanalize edilirse) göz önünde bulundurulması gereken bir şey vardır: Bir kişiye ne yapması gerektiğini veya neden Mesih'e gelmesi gerektiğini anlatmaya çalışmadan önce her zaman karşımızdakinin inancını anlamaya çalışmalıyız. Bunu yapmanın en iyi yolu soru sormaktır. İşte size iki tane örnek: Neden bu yolu veya dini takip etmeyi seçtiniz? Ruhsal doyuma ulaştınız mı yoksa bir şeylerin eksik olduğunu mu hissediyorsunuz? Bir kişi bulunduğu yerden memnunsa, yaptığı şeyi değiştirme ihtiyacı hissetmesinin çok nadir olduğunu kabul etmek akıllıca olacaktır. Bu durumda olan bir kişi bulursanız, onu neden olayları doğru görmediğine ikna etmeye çalışmayın. Bu nadiren işe yarar. Sadece onlar için dua edin, onları sevin ve Tanrı'dan onların kalplerini gerçeğe açmasını isteyin. Çoğu zaman sevindirici haberle insanları alt etmek isteriz ve sonra bunun neden işe yaramadığını merak ederiz. Neye inandıklarını anlamak, onların dini sistemleri veya inançları hakkında bilgi edinmenizi gerektirecektir. Tekrar ediyorum, amaç strateji oluşturabilmeniz değil, bulundukları yere karşı empati ve şefkat geliştirmeye başlayabilmenizdir. Çoğu zaman diğer birçok dinde Tanrı yani yaratıcımız ile kişisel bir ilişkinin gerçekte var olmadığını göreceksiniz. Ayrıca kurtuluş güvencesinin ve cennet umudunun genellikle belirsiz ve mevcut olmadığını da keşfedebilirsiniz. 3. Unutma, Tartışmayı Kazanmaya Çalışmıyorsun - Kişiyi Kurtarmaya Çalışıyorsun İleriye doğru bir adım attığınızı ve sevindirici haberi farklı inançtan olan arkadaşınızla, komşunuzla veya akrabanızla paylaşmaya karar verdiğinizi varsayalım. Size bir şeyi hatırlatmama izin verin; siz bir tartışmayı kazanmaya çalışmıyorsunuz. Aslında, diğer inançlara sahip insanlara onay işareti olarak bakmayı bırakmanızı tavsiye ederim. Unutmayın ki onlar öncelikle Rab tarafından sevilen insanlardır. Hedefleri, hayalleri ve istekleri var. Ailelerini seviyorlar ve sizin yaptığınız şeylerin çoğunu istiyorlar. Burada, İstanbul'da birçok kişiyle sohbet ediyorum. Onları kafeye davet ediyorum, oturup konuşuyoruz. Önceden amacım onlara yollarının yanlışını göstermeye çalışmak ve onları Mesih'e kazanmaktı. Pek çok konuşmadan sonra oldukça başarısız oldum. O zamanları düşündükçe, motivasyonlarımın iyi olmasına rağmen taktiklerimin tamamen yanlış olduğunu fark ettim. İnancımı kanıtlamaya o kadar odaklanmıştım ki bu süreçte onların kim olduklarını, insan olduklarını unuttum. Artık gayretimin (ve belki de 'Ben haklıyım, sen haksızsın ve sana göstereceğim' gibi egomun) yoluma çıktığını anlıyorum. Onlara ailelerini, hedeflerini, hayallerini veya onları gerçekten tanımak için herhangi bir şeyi sorduğumu sanmıyorum çünkü demek istediğimi kanıtlamaya kararlıydım. İşe yaramadığına şaşmamalı. Yemek yemeye veya birisiyle meşgul olmaya zaman ayıran İsa'nın modelini takip etmem gerekiyordu. İsa onların durumları ve durumları hakkında düşünmelerini sağlayacak sorular sorardı. Sen de aynısını yapmalısın. Bu nedenle daha önce sizlerle paylaştığım ilk iki soru çok önemli. Değişim hakkında bir konuşma yapmadan önce onların buna açık olduklarından veya onu aradıklarından emin olmalısınız, aksi takdirde konuşma işe yaramaz. Bir tartışmayı kazanmaya çalışıyorsanız bunu anlamayabilirsiniz, ama bir ruhu kazanmaya çalışıyorsanız anlayacaksınız. İnsanlar değişmeleri gerektiğini anlayana kadar değişmezler. Bu nedenle onların durumlarının farkına varmasını ve gözlerini müjdenin gerçeğine açmasını sağlamak için Kutsal Ruh'a ihtiyacımız var. O, onların kalbinde çalışmadığı sürece tartışmayı gerçekten kazanabilirsiniz ama ruhu kazanamazsınız. Eğer değişmek istemiyorlarsa en azından bu süreçte bir ilişkiyi mahvetmemişsinizdir. Ve ilerleyen zamanlarda o açık kapının değerinin ne olacağını kim bilebilir? Biz de önceden inananlar değildik. 4. Amacımız, Karşıdakinin İnancını Alaşağı Etmek Değil, İnancımızı Aktarmaktır Onlarla etkileşime geçtiğinizde, onların inandıkları şeyden hareket etmelerini ve bunu tek gerçek ve yaşayan Tanrı'ya aktarmalarını isteyin. Bunun gerçekleşmesi için, onlara sadece müjdeyi verip kaçıp işe yarayacağını ummak yerine, bu süre boyunca bu işin içinde olmaya istekli olmalısınız. Birisinin inanç sistemini değiştirmesinin büyük bir adım olduğunu anlamalısınız. İnandığınız şeyi değiştirmek için geçtiğiniz süreci unutmayın. Bu kolay değil, ama onlardan yapmalarını istediğimiz şey bu. Eğer bu gerçekleşecekse, o kişinin bu süreçte kendisine yol gösterecek birine ihtiyacı olacak. Sorularını cevaplayacak, endişelerini dinleyecek ve İsa'ya gerçekten güvenebileceklerini bilmelerine yardımcı olacak biri. İşin gerçeği bu. Ve bu, birinin inancını aktarmasına gerçekten yardımcı olmak için gereken türde bir çalışmadır. Kolay değil ama eğer birini seviyorsanız ve birine saygı duyuyorsanız o zaman bu, yapmaya istekli olduğunuz bir iş olmalıdır. Kutsal Ruh'dan da yardım istemeyi unutmayın. Kutsal Ruh'suz başarılı olamayız. Son Olarak, İnsanları Sevin Başka inançlara sahip insanlarla etkileşime geçtiğinizde her şeyden çok şunu unutmayın: onlar da sizin gibi insan. Onları sevme, onları anlamaya çalışma ve uygun olduğunda İsa'yı onlarla paylaşma sorumluluğunuz var. Ancak, onlara saygı duymazsanız ve onlarla tam olarak oldukları yerde tanışmazsanız, İsa'yı asla paylaşamayacağınızı anlamalısınız. İsa Mesih'in modelini takip edelim ve insanlarla onun istediği şekilde etkileşime geçelim. Süreç içerisinde çok daha iyi sonuçlar göreceğiz. İnsanlarla vakit geçirin, tartışmayın ve onları sevin. Onlar için dua edin. Hal ve hareketlerimizle İsa Mesih'in takipçisi olduğumuzu gösterelim. "Sizin ışığınız insanların önünde öyle parlasın ki, iyi işlerinizi görerek göklerdeki Babanız'ı yüceltsinler!” (Matta 5:16)

Yakup'un Tanrı ile güreşmesi ne anlama geliyor? Bu olay bize ne anlatıyor? Bir peygamber Tanrı ile güreşebilir mi? Tevrat'ta Yakup'un güreşmesi olayı.. Yaratılış 32:22–32 bölümlerinde, Yakup'un tüm gece süren bir güreş hikayesini anlatıyor. Rakibi ise kendisinden “Tanrı” diye söz eden bir kişi. (Ayet 28) Daha sonra Yakup, mücadele ettiği kişiden de “Tanrı” olarak söz ediyor. (30. ayet) Peki bu olay bize neyi anlatıyor? Yakup peygamberin hikayesini bilmek, onun hayatının hiç bitmeyen bir mücadele olduğunu bilmek demektir. Yakup'un ailesi köklü bir düşmanlıkla karakterize ediliyordu. Hz. Yakup; kandırılmış bir kandıran, kendisine yalan söylenen bir yalancı ve manipüle edilmiş bir manipülatördü. Birçok yönden, kelimenin tam anlamıyla "topuk tutan" anlamına gelen ve "yerini almak veya aldatmak için peşinden gelen" anlamını taşıyan "Yakup" ismine yakışır şekilde yaşadı. Tanrı Yakup'a onun aracılığıyla büyük bir ulusun geleceğini ve tüm dünyanın kutsanacağını vaat etmişti. (Yaratılış 28:10-15) Yine de Yakup korku ve kaygılarla dolu bir adamdı. Abisi Esav onu öldürmeye yemin etmişti. Amcası Lavan onu yıllarca aldatmıştı. İki eşinin birbiriyle düşmanca bir ilişkisi vardı. Yakup ve ailesi, Lavan'ın kötü muamelesinden kaçtıktan sonra meleklerin kendisi için seçtiği bir yerde kamp kurdu. (Yaratılış 32:1-2). Oradan, görüşmediği kardeşi Esav'a hediyelerle birlikte haberciler gönderdi ve onlar, Esav'ın 400 adamla birlikte yola çıktığını haber vererek geri döndüler. (Yaratılış 32:3-6) En kötüsünden korkan Yakup, bir grubun Esav'ın adamlarının hedefi olması durumunda diğer grubun kaçabilmesi için ailesini ve sürülerini böldü. Yakup, Rab'bin yardımı için dua etti ve ardından Esav'ı sakinleştirme umuduyla önünden birçok kervan dolusu hediye gönderdi. Sonunda Yakup, geri kalan tüm eşyalarıyla birlikte eşlerini ve çocuklarını Yabbuk Irmağı'nın karşı kıyısına gönderdi. (Yaratılış 32:22-23) Çölün vahşi doğasında tek başına kalan Yakup, son derece huzursuz bir gece geçirdi. Bir kişi Yakup'u ziyaret etti ve gece boyunca gün doğana kadar güreştiler. Bu noktada bu adam, Yakup'un uyluğuna darbe vererek onu sakatladı. O zaman bile Yakup dayandı. Bu adamda doğaüstü bir şeyler olduğunu biliyor olmalıydı çünkü ondan bir kutsama talep etti. (Yaratılış 32:26) Adam, daha sonra Yakup'a yeni bir isim verdi: İsrail , anlamı ise: " Tanrı'yla güreşen veya Tanrı'yla mücadele eden " demektir. (Yaratılış 32:28) "Adam, “Artık sana Yakup değil, İsrail denecek.” dedi, “Çünkü Tanrı'yla, insanlarla güreşip yendin.” (Yaratılış 32:28) Bu Olaydan Öğrenebileceğimiz 5 Şey 1.) Bağışlanmaya İhtiyacımız Var - Bu Sadece Tanrı'nın Lütfuyla Gelir Yakup, Esav'a yaptıklarından dolayı suçluydu ve bunu biliyordu. Bu noktaya kadar Yakup başarısı için kendi zekasına güvenmişti ama şimdi ne olacağını bilmiyordu. Onun hayatta kalması, kardeşinin hatalarını affetmesine bağlıydı. Yakup'un abisinin kalbi üzerinde hiçbir kontrolü yoktu ama bunu yapabilecek birisi vardı. Güreşin gece olmuş olması manidardır. Gün içerisinde hayatın yoğunluğundan dolayı dikkatimiz dağılabilir. Gecenin sessizliği ve yalnızlığı yüreğimizde taşıdığımız korkularla yüzleşmemizi sağlar. Yakup'un artık kendi gücüne güvenemeyeceğini görmesinin zamanı gelmişti. Hayatta kalmak için ihtiyaç duyduğu bağışlanma onun kontrolü dışındaydı. Eğer Tanrı'yı takip edeceksek yanlışlarımızı ve zayıflıklarımızı fark etme noktasına gelmemiz gerekir. Yalnızca Tanrı'nın merhametiyle affedilebiliriz ve O'nun bizi gecenin diğer tarafına geçiren lütfuyla yaşam buluruz. 2.) Tanrı, Özellikle Kendisini Arayanlarda Kararlı Olanı Onurlandırır Adam, “Bırak beni, gün ağarıyor” dedi. Yakup, “Beni kutsamadıkça seni bırakmam” diye yanıtladı. Yakup'un takdire şayan iki özelliği vardı. Bunlardan biri manevi hassasiyetti. Bu, kardeşinden kaçtığında ve cennete giden merdiveni gördüğünde yine Rab'bin ona memleketine dönmesini söyleyen sesini takip ettiğinde görüldü. O'na itaat etti. İkinci nitelik ise kararlılığıydı. Yakup pes eden biri değildi. Onun azmi, Rahel'in peşinde koşmasında ve Lavan'ın onunla evlenmesine yardım etme konusundaki sabrında öne çıkıyor. Yakup, gizemli adamla güreşinde her iki niteliği de örnekliyor. Güreştiğinin Tanrı olduğunu biliyordu ve Tanrı onu kutsayana kadar pes etmeyi reddetti. Bunu daha da etkili kılan şey ise Yakup'un karşı karşıya olduğu ahlaki sonuçlardı. O, kutsamayı hak etmiyordu ama onu almak için gereken her türlü yargı veya sonuçla yüzleşmeye hazırdı. Sonuç önemsiz değildi. Güreş onu sakat bırakmıştı ama Yakup'un onayı vardı. 3.) İsa Mesih'teki Kimliğimiz Yakup'un ilginç bir mirası vardı. Dedesinin imanı gereği (İbrahim) birçok millete çoğalacak olanların soyundan geliyordu. Büyükannesi Sara'nın kıskançlığının bir kısmını, annesinin vicdansız zekasının bir kısmını ve babasının sadakatinin bir kısmını miras almıştı. İsmine yakışır şekilde yaşadı. Yakup ilk yıllarında bencil biriydi. Rahel'e olan sevgisi ve ailesine olan sadakati onu kısmen değiştirse de Yakup, Tanrı'yla mücadelesinde bir dönüm noktasına ulaşır. Ona yeni bir isim verildi: İsrail. Yeni ismin önemi nedir? Bu yeni bir kimliktir. Tanrı bunu Kutsal Kitap boyunca birçok kez yapar. İsa Mesih, her yeni imanlı için aynısını yapıyor. "Bir kimse Mesih'teyse, yeni yaratıktır; eski şeyler geçmiş, her şey yeni olmuştur." (2. Korintliler 5:17) Yaratılış kitabını okumaya devam ettikçe Yakup'un isminin hayatı boyunca eski isminden yeni ismine geçiş yaptığını görüyoruz. Yaratılış 35:10'da Tanrı, Yakup'a yeni adını bir kez daha hatırlatır. Bu genellikle bizde de olur. Tanrı ile güreştikten sonra yeni kimliğimize sıkı sıkıya tutunmalıyız. Tökezleyebilir ve kim olduğumuzu unutabiliriz, ancak her zaman Tanrı'nın bizi çağırdığı şeye geri dönebiliriz. 4.) Tanrı, Kendisini Yakından Tanımamızı İstiyor Yakup Tanrı'nın kim olduğunu biliyordu. Tanrı'nın babasının ve büyükbabasının Tanrısı olduğunu biliyordu. Ancak Yakup'un güreştiği Tanrı, insan biçimine bürünen Tanrı Sözü'ydü. Üçlü birlik yapısında kendini açıklayan tek Tanrı'nın günahlarımızı çarmıhta taşıyacak, aklanmamız için ölümden dirilecek kişisi; Tanrı Sözü yani İsa Mesih 'ti. Tanrı, kendisini tıpkı İsa Mesih'te yaptığı gibi insan bedeninde sınırlandırarak onunla güreşti. Pek çok insan Tanrı'yı bildiğini iddiaa ediyor ama O'nunla hiçbir zaman gerçek, hayat değiştiren bir karşılaşmaya ve tanışmaya sahip olmuyor. Tanrı'nın başkaları için ne yaptığını bilmek, O'nun sizin için ne yaptığını anlamakla aynı şey değildir. Tanrı; hayatınızı başarılı bir şekilde yaşıyormuş gibi göründüğümüzle daha az, kalplerimizin durumuyla ise çok daha fazla ilgilenir. Tanrı ile ilişki kurmanın tek yolu O'nunla vakit geçirmektir. Kutsal Kitabı okumak, dua etmek ve kalbimizi ve zihnimizi tamamen Tanrı'ya odaklayarak O'na tapınmak bizi O'nunla daha yakın, daha samimi bir ilişkiye sokar. Bazen Tanrı ile vakit geçirmenin önündeki en büyük engel kendimizdir. Önceliklerimiz karışıyor. Güne Tanrı'nın sözüne vakit ayırarak ve/veya dua ederek başladığımda, günün geri kalanının daha iyi geçtiğini biliyorum. Günümdeki rutin olaylar bazen değişmiyor ama hayata karşı tutumum değişiyor çünkü Tanrı'nın esenliği ve varlığı benimle oluyor. 5.) Tanrı'ya Yaklaşmak İstiyorsan, Mütevazi Ol "Yakup Peniel'den ayrılırken güneş doğdu. Uyluğundan ötürü aksıyordu." (Yaratılış 32:31) Yakup, Tanrı'yla yaptığı güreş yüzünden bedensel olarak engelli kaldı. Gururlu, kendi kendine yeten, kıvrak zekalı Yakup için bu fiziksel engel, onun yeni alçakgönüllülüğünün bir işaretiydi. Alçakgönüllülük, "gurur ve kibirden kurtulmak" anlamına da gelir. Bizim dünyamızda tevazu çoğu zaman aptallık olarak görülür. Ancak Tanrı’nın dünyasında gururumuzu bir kenara bırakıp O’na güvendiğimizde daha iyi ve güçlü oluruz. Yakup, Tanrı tarafından alçakgönüllü kılınan tek kişi değildi. Aynı tür hikayeleri Petrus'da ve Saul'un Pavlus'a dönüşümünde de görüyoruz. Hiç kimse alçakgönüllü kalabilmek için hayatını bir sakatlık veya hastalıkla geçirmek istemez, özellikle de beden gücünün yoğun kullanıldığı o dönemlerde. Tanrı neye ihtiyacımız olduğunu ve kendimiz yerine O'na olan bağımlılığımızın en büyük gücümüz olduğunu bilir. Yakup topallayarak uzaklaşırken güneş onun üzerinde doğuyordu. Yeni bir rahatsızlığı vardı ama aynı zamanda yeni bir kimliği, yeni bir adı ve Tanrı'yla yeni bir yakınlığı vardı. Anlatımın Sonu Yakup güreşten sonra kardeşi Esav'ı gördü. Kardeşi onu öldürmek yerine kucaklaşarak ve sevinç gözyaşlarıyla karşıladı. Esav kardeşini affetmişti. Yakup'un hayatı bağışlandı. Esav, Yakup'un kendisine hediye ettiği eşyaların hiçbirini istemedi. (gerçi bunları Yakup'un ısrarı üzerine kabul etti) O sadece kardeşinin yanında olmak istiyordu. Yakup'un hikayesinin geri kalanı sonsuza dek mutlu bir hayat değil. Çok sevdiği karısı Rahel'i doğum sırasında kaybedecekti. En sevdiği oğlu, ağabeyleri tarafından ihanete uğrayacak ve köle olarak satılacaktı. Yakup'un hayatı gurbette bir ülkede sona erdi. Bütün bunlar olurken, Tanrı ona defalarca kendisiyle birlikte olduğunu ve Yakup bunların nasıl mümkün olduğunu göremese bile vaatlerinin doğru olduğunu hatırlatır. Yakup'un güreşini okuduğunuzda onun hikayesinin hangi kısımlarını kendinizle özdeşleştiriyorsunuz? Tanrı ile ilişki arayışınızda ısrarcı mısınız? O’na nasıl yaklaşabilir ve alçakgönüllü olabilirsiniz? Tanrı'nın Sözü'ndeki olaylardan Tanrı'nın bizim için verdiği dersleri aldığımızda hayatımızda büyüyebilir, daha fazla huzura sahip olabilir ve Tanrı'nın bizi çağırdığı erkek ya da kadın olabiliriz.

Hristiyanlıkta oruç ve dua arasındaki ilişki nedir? Hristiyanlıkta oruç ve dua arasındaki bağ nedir? Sürekli ikisini beraber görüyorum. Dua ve orucu birbirine bağlayan ortak bir bağın, Kutsal Kitap'ta kayıtlı tüm dua ve oruç örneklerinde yer aldığı görülmektedir. Nehemya kitabının ilk bölümü, Nehemya'nın Yeruşalim'in harap olduğu haberi karşısında yaşadığı derin üzüntüden dolayı dua etmesini ve oruç tutmasını anlatır. Onun dua ettiği birçok gün gözyaşlarıyla, oruçla, halkı adına itiraflarla ve Tanrı'ya merhamet dilemesiyle karakterize ediliyordu. Endişeleri o kadar yoğundu ki, böyle bir yalvarışın ortasında yemek ve içmek için ara vermesi neredeyse düşünülemezdi. Yeruşalim'in başına gelen yıkım Daniel'i de benzer bir duruş sergilemeye sevk etti: " Bunun üzerine yüzümü Rab Tanrı'ya çevirdim. Duayla, yakarışla, oruçla O'na yalvardım; çul kuşanıp külde oturdum. " (Daniel 9:3). Nehemya gibi Daniel de oruç tuttu ve Tanrı'nın halka merhamet etmesi için dua ederek şöyle dedi: “ Ya Rab, kendisini sevenlerle, buyruklarına uyanlarla yaptığı antlaşmaya bağlı kalan yüce ve görkemli Tanrı! Buyruklarından, ilkelerinden ayrılıp günah, suç işledik, kötülük yaptık, başkaldırdık. ” (Daniel 9:5) Eski Ahit'te birçok durumda oruç, duayla bağlantılıdır. Davut hasta çocuğu için dua etti ve oruç tuttu. (2. Samuel 12:16), Rab'bin önünde yürekten bir şekilde ağladı. (21-22 ayetler) Ester, kocası kralın huzuruna çıkmayı planladığı için Mordekay ve Yahudileri oruç tutmaya teşvik etti. (Ester 4:16) Oruç ve duanın yakından bağlantılı olduğu açıktır. Yeni Ahit'te de dua ve oruç örnekleri vardır. Peygamber Anna “ Tapınaktan ayrılmaz, oruç tutup dua ederek gece gündüz Tanrı'ya tapınırdı. ” (Luka 2:37) 84 yaşındayken; vaat edilen kurtarıcısını beklerken duası ve orucu, O'nun tapınağında Rab'be yaptığı hizmetin bir parçasıydı. Ayrıca Yeni Ahit'te Antakya'daki kilise, Kutsal Ruh onlara Saul ve Barnabas'ı Rab'bin işi için görevlendirme konusunda konuştuğunda ibadetleriyle bağlantılı olarak oruç tutuyordu. O sırada dua edip oruç tuttular, ellerini iki adamın üzerine koyup onları uğurladılar. İşte bu örneklerde dua ve orucun Rabbimize ibadet etmenin ve O'nun rızasını kazanmanın bir parçası olduğunu görüyoruz. Ancak hiçbir yerde, oruç da eşlik ettiği takdirde Rab'bin duaları yanıtlamasının garanti olduğuna dair bir gösterge yoktur. Aksine, duayla birlikte oruç tutmak, dua eden kişinin samimiyetini ve içinde bulunduğu durumun kritik doğasını gösteriyor. Durum ne kadar kritikse oruç ve dua da o kadar önemlidir. Markos 9'da İsa bir çocuğun içinden cin çıkarır. Öğrenciler, daha önce kendilerine kötü ruhlar konusunda yetki verilmiş olmasına rağmen, cini kovma işlemini gerçekleştirememişlerdi. (Markos 6:7) Daha sonra öğrencileri İsa'ya çocuğu cinden kurtarma girişimlerinde neden başarısız olduklarını sordular ve İsa şöyle dedi: "Bu tür ruhlar ancak dua ve oruçla kovulabilir." (Markos 9:29, Matta 17:21) İsa, kararlı bir düşmanın eşit derecede kararlı bir imanla karşılanması gerektiğini söylüyor. Dua, ruhsal savaşta en güçlü silahtır (Efesliler 6:18) ve oruç, duaya odaklanmaya ve kararlılık sağlamaya yardımcı olur. Oruç tutsak da tutmasak da, “ Bu nedenle, ey kardeşler, İsa'nın kanı sayesinde perdede, yani kendi bedeninde bize açtığı yeni ve diri yoldan kutsal yere girmeye cesaretimiz vardır. ” (İbraniler 10:19) Dua ve oruç bir yük ya da görev değil, Tanrı'nın çocuklarına olan iyiliğini ve merhametini kutlamaktır.

Hristiyanlıkta ne tür oruç tutma şekilleri vardır? Hristiyanlıkta farklı oruç tutma türleri var mı? Oruç, genellikle belirli bir süre yiyeceklerden uzak durmaktır. Ancak Kutsal Kitap'ta orucun farklı türleri vardır ve bunların hepsi yemekle ilgili değildir. Eski Ahit'teki Hz.Musa, Hz. Davut ve Hz. Daniel ve Yeni Ahit'teki Hz. Anna, Hz. Pavlus ve İsa Mesih dahil olmak üzere İncil'deki pek çok kişi oruç tuttu. Hristiyan tarihindeki pek çok önemli şahsiyet, tıpkı günümüz Hristiyanlarının çoğunun yaptığı gibi, orucun değerini vurgulamıştır. Kutsal Kitap'ta geçen oruç, Hz. Davut'un, İsrail ulusunun ve Ninova şehrinin örneklerinde olduğu gibi çoğu zaman tövbeyle yakından bağlantılıdır. Oruç aynı zamanda Kral Yehoşafat ve Kraliçe Ester örneğinde olduğu gibi duayla da ilişkilidir. Kutsal Kitap'a göre oruç, Tanrı'yı arayan alçakgönüllü bir yürekten kaynaklanır. (Yeşaya 58:3-7) Bir ilahiyatçı, Yeşaya 58 hakkında şu yorumu yapıyor: “İnsanlar, Tanrı onların dini eylemlerini kabul etmediğinde şikayette bulundular. Ancak Tanrı, onların oruçlarının ikiyüzlülükle dolu olduğunu söyleyerek karşılık verdi. İkiyüzlü oruç, Tanrı'ya gerçek anlamda ibadet etmeyi dışlayan insanlarla çekişme, münakaşa ve gösterişle sonuçlandı. Oruç, sadece öylesine bir ritüel ve sahte bir tövbeden daha fazlasını içeriyordu; günah karşısında tövbe etmeyi ve bunun sonucunda alçakgönüllü olmayı, günahtan ve başkalarına yapılan gösterişten kopmayı, açları doyurmayı ve ihtiyacı olanlara karşı insanca davranmayı içeriyordu.” Oruç türlerinden biri ve en geneli, su dışında katı ve sıvı tüm yiyeceklerden uzak durularak yapılır. Bu, Yahuda Kralı Yehoşafat'ın ülkesi istilayla karşı karşıya kaldığında tuttuğu oruç türüdür. (2. Tarihler 20:3) Babil esaretinden sonra Yeruşalim'e dönen insanlar dua edip oruç tuttular ve yolculukları boyunca Tanrı'dan koruma dilediler. (Ezra 8:21) Rab İsa çölde şeytan tarafından denenirken kırk gün boyunca oruç tuttu. (Luka 4:2) İsa Mesih acıktığında Şeytan, taşları ekmeğe çevirmesi için O'nu ayartmaya çalıştı ve İsa buna şöyle yanıt verdi: "İnsan yalnız ekmekle yaşamaz." (Luka 4:4) Kutsal Kitap'taki bir başka tür oruç da kısmi oruçtur. Peygamber Daniel üç haftayı belirli yiyeceklerden uzak durarak geçirdi. Daniel 10'da peygamber şöyle diyor: " O sırada ben Daniel üç haftadır yas tutuyordum. Üç hafta dolana dek ağzıma ne güzel bir yiyecek ya da et koydum, ne şarap içtim, ne de yağ süründüm." (Daniel 10:2–3) Daniel'in bu olayda tuttuğu orucun yalnızca belirli yiyeceklerden uzak durmak olduğunu görüyoruz. Et yemeden, yalnızca vegan bir tarzda beslenerek. İncil'de ayrıca hiçbir yiyecek veya suyun tüketilmediği mutlak oruç yani tam oruçtan da bahsedilmektedir. Ester, İran'daki tüm Yahudilerin öldürülmesine yönelik planı öğrendiğinde, o ve Yahudi kardeşleri, kralın mahkemesine merhamet dilemek için girmeden önce üç gün boyunca yiyecek yemeden ve su içmeden oruç tuttular. (Ester 4:16) Mutlak orucun bir başka örneği de Saul'un Pavlus'a dönüşümü hikayesinde bulunur. Zalim olan Saul, Şam yolunda İsa'nın görkemiyle karşılaştı. “ Üç gün boyunca gözleri görmeyen Saul hiçbir şey yiyip içmedi. ” (Elçilerin İşleri 9:9) Körlük ve oruç döneminin hemen ardından Saul, hayatını İsa Mesih'i anlatmaya adadı. Ester ve Saul'un durumunda mutlak oruç yalnızca üç gün sürdü. Ancak Musa ve İlyas kırk günlük mucizevi oruçlara katıldılar. Musa taş tabletleri almak için dağın zirvesinde Tanrı'yla buluştuğunda gıda tüketmedi ve su içmedi. (Yasa'nın Tekrarı 9:9). İlyas, Karmel Dağı'nda Baal'in adamlarını yendikten sonra, canını kurtarmak için kaçtı ve çölde kırk gün oruç tuttu. (1. Krallar 19) Orucun amacı, şişedeki cin gibi Tanrı'nın her isteğimizi yerine getirmesini sağlamak değildir. Oruç ister mutlak, ister gıda tüketmeyip sadece su içerek Tanrı'nın varlığına ulaşmaktır; diğer tüm nimetler ve faydalar, Tanrı'nın kendisinden sonra gelir. Kutsal Kitap'ta anlatılan orucu dünyadaki diğer dini ve kültürel uygulamalardan ayıran şey budur.

Hristiyanlıkta oruç nasıl tutulur? İncil'in hiçbir yerinde İsa Mesih'in takipçilerine oruç tutmaları emredilmez. İmanın şartı değildir. Eski Ahit'te bile Yahudilere yılın yalnızca bir günü, yani Kefaret Günü'nde (Yom Kippur) oruç tutmaları emredilmişti. (Levililer 23:27, 29, 32) Oruç tutmayı emreden veya belirli yiyecekleri zorla kısıtlayan herhangi bir dini lider, bunu İncil'in emri olmadan yapmaktadır. Ancak İsa bazen oruç tutuyordu (Matta 4:2) ve takipçilerinin de ara sıra oruç tutmalarını söyledi. (Matta 6:16-18; Markos 2:20) Peki oruç tutmak Hristiyanların yaptığı bir şeyse, oruç tutmanın doğru yolu nedir? Kutsal Kitap nasıl oruç tutulacağı konusunda ne diyor? Kutsal Kitap farklı oruç türlerinden bahseder. Kendinizi belirli bir yiyecek türüyle sınırlandırabilirsiniz. (Daniel 1:8–14) Tamamen yemekten uzak durarak oruç tutmak vardır. Su tüketilebilir. (Daniel 10:2–3) Hem yiyeceklerden hem de su içmekten uzak durarak oruç tutmak vardır. (Luka 4:2; Elçilerin İşleri 9:9) Farklı oruç türleri göz önünde bulundurulduğunda, nasıl oruç tutulacağı büyük ölçüde ne tür oruç tuttuğunuza bağlıdır. Nasıl ve ne kadar süreyle oruç tutmanızı istediği konusunda her zaman Tanrı'dan bilgelik dileyin. (Yakup 1:5) Bir zaman çerçevesi belirlemek İncil'deki yaklaşımlardan biridir. (Ester 4:16) İster 12 saat, ister 24 saat tutun. Ya da 8 saat. Zamanı siz belirliyorsunuz. Tanrı size diretmemektedir. Bu sizin, gönüllü yaptığınız bir ibadettir. Ayrıca orucun belli bir amacı olmalıdır. İncil'de insanlar belirli bir şey için oruç tutuyor ve dua ediyorlardı. Ya Tanrı'nın onların kalplerini değiştirmesini, durumlarını değiştirmesini ya da kendilerine bir şeyler vahyetmesini istiyorlardı. Sonuçta oruç yemekten çok Rab'be odaklanmayla ilgilidir. Oruç, Tanrı'nın işlerine daha çok odaklanmak için, dikkatinizi bu dünya işlerinden uzaklaştırmaktır. Oruç bu nedenle Tanrı'ya yaklaşmanın bir aracıdır. Oruçla ilgili bir uyarı: Tıbbi rahatsızlıkları olanlar, özellikle de diyet kısıtlamalarını içeren durumlara sahip olanlar (örneğin diyabet), oruç tutmadan önce bir doktora danışmalıdır. Unutmayın, Kutsal Kitap'ta İsa Mesih'in takipçilerinin oruç tutmasının zorunlu olduğuna dair bir emir yoktur. Bu nedenle nasıl oruç tutulacağına karar verirken tıbbi bir durumu dikkate almak yanlış değildir. Rab sizi, sizden daha iyi bilir ve sever. Bu sebeple kendinizi kötü hissedip suçlamanız gerekmiyor. Ayrıca oruç tutma nedenlerinizi de gözden geçirmenizde fayda var. Oruç, Tanrı'yı manipüle etmek değildir. Oruç, Tanrı'nın isteği dışında bir şey yapmasına sebep olmaz. Oruç, Tanrı'nın planıyla uyum içinde olmak ve O'nun planındaki rolünüzü yerine getirmeye hazırlanmak için kendinizi yenilemenizle ilgilidir. Nasıl oruç tutacağınıza karar verirken, orucun neyle ilgili olduğunu hatırlamak çok önemlidir.

Hristiyanlıkta oruç ne anlam ifade ediyor? İncil Oruç Hakkında Ne Söylüyor? Kutsal Kitap, Hristiyanlara oruç tutmayı emretmez. Oruç tutmak, Hristiyan olmanın şartıdır demez. Rab, Hristiyanlardan bunu talep etmez ve bizim orucumuza da ihtiyacı yoktur. Fakat Kutsal Kitap orucun iyi, faydalı ve yararlı olduğunu bizlere söyler. Elçilerin İşleri bölümünde, imanlıların önemli kararlar vermeden önce oruç tuttuklarını yazar. (Elçilerin İşleri 13:2; 14:23) Oruç ve dua sıklıkla birbiriyle bağlantılıdır . (Luka 2:37; 5:33) Çoğu zaman insanlar oruç tutarken sadece belli bir saat gıdalardan uzak durmayı amaçlar. Hristiyan inancında oruç tutmanın amacı, gözleri bu dünyadaki şeylerden uzaklaştırıp tamamen Tanrı'ya odaklanmaktır. Oruç, Tanrı'ya ve kendimize O'nunla ilişkimiz konusunda ciddi olduğumuzu göstermenin bir yoludur. Oruç tutmak, yeni bir bakış açısı kazanmamıza ve Tanrı'ya yenilenmiş bir güven ve iletişim kazanmamıza yardımcı olur. Hristiyanlıkta oruç tutmak neredeyse çoğu zaman gıdalardan uzak durmak olsa da, oruç tutmanın başka yolları da vardır. Tüm dikkatimizi Tanrı'ya odaklamak için geçici olarak vazgeçilen her şey oruç sayılabilir. (1 Korintliler 7:1-5) Oruç tutmanın amacı bedeni cezalandırmak değil, dikkatimizi Tanrı'ya yönlendirmektir. Oruç bir “diyet yöntemi” olarak da görülmemelidir. Kutsal Kitap'ta anlatılan orucun amacı kilo vermek değil, Tanrı ile daha derin bir paydaşlık kazanmaktır. Herkes oruç tutabilir, ancak bazıları yemekten oruç tutamayabilir. (Örneğin şeker hastaları) Herkes Tanrı'ya yakınlaşmak ve iletişimini kuvvetlendirmek için geçici olarak bir şeylerden vazgeçebilir. Gözlerimizi bu dünyaya ait şeylerden bir süreliğine ayırarak dikkatimizi İsa Mesih’e daha güçlü bir şekilde çevirebiliriz. Oruç, Tanrı'ya istediğimizi yaptırmanın bir yolu değildir . Oruç bizi değiştirir , Tanrıyı değil. Oruç, diğer insanlardan daha manevi, daha dindar görünmenin bir yolu değildir. Oruç, Tanrı'ya verebileceğimiz bir rüşvet değildir. Karşılıksız tutulur. Oruç, tevazu ruhuyla ve sevinçli bir tavırla tutulmalıdır. Matta 6:16-18 şunu bildirir: “Oruç tuttuğunuz zaman, ikiyüzlüler gibi surat asmayın. Onlar oruç tuttuklarını insanlara belli etmek için kendilerine perişan bir görünüm verirler. Size doğrusunu söyleyeyim, onlar ödüllerini almışlardır. Siz oruç tuttuğunuz zaman, başınıza yağ sürüp yüzünüzü yıkayın. Öyle ki, insanlara değil, gizlide olan Babanız'a oruçlu görünesiniz. Gizlilik içinde yapılanı gören Babanız sizi ödüllendirecektir.” (Matta 6:16-18)

Hristiyanlıkta bir erkek küpe takabilir mi? Hristiyanlıkta kadın veya erkeğin küpe takmasının sakıncası var mı? İncil'de küpe takan erkek ve kadınlar vardır. (Mısır'dan Çıkış 32:2-3; Çölde Sayım 31:50; Hakimler 8:24; Ezgiler Ezgisi 1:10-11) Kutsal Kitap hiçbir yerde kadınlarda veya erkeklerde küpeyi veya küpe takmayı kınamaz. Bazı kardeşlerimiz piercing hakkında da sorular sormaktalar. İyi bir soru. Piercing meselesinin sorusunu “İncil bunu yasaklıyor mu?” olarak değil de, bunun yerine "Bu yapmam gereken bir şey mi?" diye düşünebiliriz. Kutsal Kitap'ta küpeler hakkında özel bir öğüt olmasa da, Pavlus, Timoteos'a kilisede tapınmayı tavsiye ederken takılar hakkında genel şeyler söylemişti: “ Kadınların da saç örgüleriyle, altınlarla, incilerle ya da pahalı giysilerle değil, sade giyimle, edepli ve ölçülü tutumla, Tanrı yolunda yürüdüklerini ileri süren kadınlara yaraşır biçimde, iyi işlerle süslenmelerini isterim. ” (1. Timoteos 2:9-10) Buradaki prensip hem kilisenin içinde hem de dışında geçerlidir: alçakgönüllülük, nezaket, görgü ve iyi işler hem erkeklerde hem de kadınlarda gerçek bir Hristiyanın ayırt edici özellikleridir. Küpe mi yoksa başka bir takıyı, piercingi mi takmayı tercih edeceğimiz herkesin kendi vicdani meselesidir. Her halükarda, Hristiyanlar olarak bizim sorumluluğumuz, hiçbir şeyi boşuna kibirden yapmayarak (Filipililer 2:3) ve şunu hatırlayarak, sevdiğimizi iddia ettiğimiz Tanrı'ya şeref ve yücelik getirmektir: "RAB insanın gördüğü gibi görmez; insan dış görünüşe, RAB ise yüreğe bakar.” (1. Samuel 16:7)

Hristiyanlar ve Müslümanların orucu farklı mı? Hristiyan ve müslüman orucu arasındaki farklar neler? Hristiyanlıkta oruç nasıldır? Hem Müslümanlar hem de Hristiyanlar oruç tutar, ancak oruç tutma amaçları farklıdır. İslam'ın 5 şartından birine uymak için bir Müslümanın, Ramazan ayında oruç tutması gerekir. Kutsal Kitap orucun ne Tanrı’nın lütfuna ne de cennette bir yere layık olduğunu öğretir. Oruç, Hristiyanlıkta sevap karşılığında değildir. Sevap kazandırmaz. Hristiyanlar aşağıdaki nedenlerden biriyle oruç tutarlar: Tanrı'ya şükretmek için (Matta 4:4) Tanrı'nın önünde kendisini alçakgönüllü kılmak için (Daniel 9:3) Tanrı'nın yardımını istemek, yakarmak için (2. Samuel 12:16; Ester 4:16; Ezra 8:23) Tanrı'nın yönlendirişini istemek için (Elçilerin İşleri 13:2-3) Günahtan dönmek, tövbe için (Yunus 3:5-10) Dikkati toparlayarak Tanrı'ya ibadet etmek için (Luka 2:36-38) İncil bize Oruç hakkında neler öğretiyor? İsa Mesih, oruç tuttu ve bize de gösterdi. İsa, insanlara açık hizmetinin başlangıcında, büyük mucizelerinden ve öğretisinden önce kırk gün oruç tuttu. Daha sonra şeytan, İsa'yı açlıkla sınadı: "İsa kırk gün kırk gece oruç tuttuktan sonra acıktı...." "İblis bu kez İsa'yı çok yüksek bir dağa çıkardı. O'na bütün görkemiyle dünya ülkelerini göstererek,“Yere kapanıp bana taparsan, bütün bunları sana vereceğim” dedi. İsa ona şöyle karşılık verdi: “Çekil git, Şeytan! ‘Tanrın Rab'be tapacak, yalnız O'na kulluk edeceksin’ diye yazılmıştır.” Bunun üzerine İblis İsa'yı bırakıp gitti. Melekler gelip İsa'ya hizmet ettiler." (Matta 4:2, 8-11) Şeytan, İsa'yı günah işlemeye ayartmaya çalışmasına rağmen, İsa tarihteki diğer tüm insanlardan farklı olarak kusursuz kaldı. Oruç tutmayla ilgili gururlanmaya karşı İsa Mesih uyardı. İsa Mesih insan bedenindeyken, o zamanın dinsel liderleri haftada iki kez oruç tutmakla övünüyorlardı; fakat İsa onların samimiyetine karşı meydan okudu. "Oruç tutuyorum, ne kadar iyi insanım. Diğerleri tutmuyor, ben şöyleyim ben böyleyim." diye düşünüyorsanız, dikkat edin. İnsanların önünde dindar gözükmek için oruç tutmayın. “Oruç tuttuğunuz zaman, ikiyüzlüler gibi surat asmayın. Onlar oruç tuttuklarını insanlara belli etmek için kendilerine perişan bir görünüm verirler. Size doğrusunu söyleyeyim, onlar ödüllerini almışlardır. Siz oruç tuttuğunuz zaman, başınıza yağ sürüp yüzünüzü yıkayın. Öyle ki, insanlara değil, gizlide olan Babanız'a oruçlu görünesiniz. Gizlilik içinde yapılanı gören Babanız sizi ödüllendirecektir.” (Matta 6:16-18) Günahlarınızın silinmesi, bağışlanması için oruç tutmayın. Ferisi ayakta kendi kendine şöyle dua etti: ‘Tanrım, öbür insanlara –soygunculara, hak yiyenlere, zina edenlere– ya da şu vergi görevlisine benzemediğim için sana şükrederim. Haftada iki gün oruç tutuyor, bütün kazancımın ondalığını veriyorum.’ “Vergi görevlisi ise uzakta durdu, gözlerini göğe kaldırmak bile istemiyordu, ancak göğsünü döverek, ‘Tanrım, ben günahkâra merhamet et’ diyordu. “Size şunu söyleyeyim, Ferisi değil, bu adam aklanmış olarak evine döndü. Çünkü kendini yücelten herkes alçaltılacak, kendini alçaltan ise yüceltilecektir.” (Luka 18:11-14) İsa oruç tutarak cennete giremeyeceğimizi öğretti. Günahlarımız, en iyi eylemlerimizi bile değersiz kılar. (Yeşaya 64:6) İsa'nın oruç tutmayı açıklaması İsa, Tanrı'nın isteklerini yerine getirmenin yemek yemekten daha fazla tatmin getirdiğini öğretti: “. . . Bu arada öğrencileri O'na, “Rabbî, yemek ye!” diye rica ediyorlardı. Ama İsa, “Benim, sizin bilmediğiniz bir yiyeceğim var” dedi.Öğrenciler birbirlerine, “Acaba biri O'na yiyecek mi getirdi?” diye sordular. İsa, “Benim yemeğim, beni gönderenin isteğini yerine getirmek ve O'nun işini tamamlamaktır” dedi." (Yuhanna 4:31-34) Tanrı’nın isteği nedir? İsa, “Yaşam ekmeği Ben'im. Bana gelen asla acıkmaz, bana iman eden hiçbir zaman susamaz” dedi. “Ama ben size dedim ki, ‘Beni gördünüz, yine de iman etmiyorsunuz.’ Baba'nın bana verdiklerinin hepsi bana gelecek ve bana geleni asla kovmam. Çünkü kendi isteğimi değil, beni gönderenin isteğini yerine getirmek için gökten indim. Beni gönderenin isteği, bana verdiklerinden hiçbirini yitirmemem, son gün hepsini diriltmemdir. Çünkü Babam'ın isteği, Oğul'u gören ve O'na iman eden herkesin sonsuz yaşama kavuşmasıdır. Ben de böylelerini son günde dirilteceğim.” (Yuhanna 6:35-40) Tıpkı ekmek/yemek yemezsek öleceğimiz gibi, Yaşam Ekmeği İsa 'yı kabul etmezsek de öleceğiz. (yani cehennemde Tanrı'dan sonsuza kadar ayrı kalacağız.) İsa, bir bakireden doğmuş olarak “gökten indiği” için, Tanrı'yı Babası olarak adlandırdı. İsa kusursuz yaşamı, ölümü ve dirilişiyle kendisinin ilahi, Tanrı'nın Oğlu olduğunu kanıtladı. İsa, Baba'sının iradesini yerine getirdi: Çarmıhta bizim günahlarımızın cezasını üstlenerek inanan günahkarları kurtarmak. Tanrı, İsa'yı ölümden dirilterek, Mesih'in kurbanını kabul ettiğini gösterdi. Yaşam Ekmeğini nasıl alır ve yersiniz? Günahtan dönmeli ve oruç gibi işler aracılığıyla kendi küçük çabalarınızla değil, Rab İsa'nın sizi kurtaracağına ve dirilişine güvenmelisiniz. Rab sizi, imanınız aracılığıyla günahtan kurtardıktan sonra size iyi işlerle; hatta oruçla, Tanrı'yı yüceltme arzusunu ve gücünü verecektir: "Ama şimdi günahtan özgür kılınıp Tanrı'nın kulları olduğunuza göre, kazancınız kutsallaşma ve bunun sonucu olan sonsuz yaşamdır. Çünkü günahın ücreti ölüm, Tanrı'nın armağanı ise Rabbimiz Mesih İsa'da sonsuz yaşamdır." (Romalılar 6:22-23)