Archaeopteryx Evrim Teorisini Kanıtlar mı?

Arkeopteriks Evrimi Kanıtlar mı? Hristiyan Bakış Açısı Nedir?

Öncelikle, soruyu soran değerli kardeşimize teşekkür ediyoruz.

Evrim teorisi ilk ortaya atıldığında, Charles Darwin'in kafasında büyük bir soru işareti, daha doğrusu bir beklenti vardı. Eğer canlılar milyonlarca yıl içinde yavaş yavaş, ufak değişimlerle birbirine dönüşüyorsa, yerin altı ara form kaynıyor olmalıydı. Balıktan amfibiye, sürüngenden kuşa geçerken ne tam o, ne tam bu olan milyarlarca fosil bulunmalıydı. Darwin, bu geçişin o kadar yavaş ve belirsiz olacağını düşünüyordu ki, türler arası sınırların eriyip gittiği bir fosil kaydı hayal etmişti.

Ama kazın ayağı öyle çıkmadı.

Fosil kayıtları, Darwin'in öngördüğü o silik geçişleri değil, aniden ve tam teşekküllü ortaya çıkan türleri gösterdi. İşte tam bu sessizlik evrimcilerin canını sıkarken, 1861'de Bavyera'daki kireçtaşı yataklarında bir fosil bulundu: Archaeopteryx.

Bu keşif, evrim savunucuları için adeta çölde bulunan bir vaha gibiydi. Sürüngenler ve kuşlar arasında bir köprü lazımdı ve Archaeopteryx, dişleri ve uzun kuyruğuyla tam da aranan kan gibi duruyordu.

Ne Deve, Ne Kuş: Bir "Mozaik" Canlı

Archaeopteryx'e ilk bakışta kuş dememek ayıp olur gibi. Modern kuşlardaki gibi asimetrik, uçuşa uygun, son derece kompleks tüyleri var. Yani pulların tüye dönüşürken yarım kaldığı bir deneme tahtası değil bu canlı. Tam tersine kanatları, kemikleri ve genel duruşuyla "ben uçuyorum" diye bağırıyor.

Peki kafa karışıklığı nerede başlıyor?

Bu canlının ağzında dişler, arkasında ise uzun kemikli bir kuyruk var.

Ancak burada bir göz boyama var. Doğada farklı sınıfların özelliklerini bünyesinde toplayan mozaik canlılar her zaman olmuştur. Mesela Ornitorenk. Gagası var, yumurtluyor ama süt veriyor. Şimdi biz buna ördek ile memeli arası bir geçiş formu mu diyeceğiz? Elbette hayır. O, kendine has özellikleri olan özgün bir canlı.

Ornitorenk

Archaeopteryx de tam olarak böyle. Barbara Stahl gibi omurgalı paleontologları bile bu canlının fosil kayıtlarında yapayalnız durduğunu itiraf ediyor. Ne öncesinde onu sürüngene bağlayan bir atası var, ne de sonrasında ondan türeyen bir torunu.

Tavukta Diş Aramak

Gelelim şu meşhur diş meselesine. Modern kuşlarda diş yok, doğru. Ama geçmişte yaşamış ve yüzde yüz kuş olduğu kabul edilen Hesperornis gibi türlerin de dişleri vardı. Yani diş sahibi olmak sizi sürüngen yapmaz, sadece dişli bir kuş yapar.

Daha da ilginci, modern genetik araştırmalar tavukların hala diş üretme genine sahip olduğunu, ancak bu genin kapalı konumda durduğunu gösteriyor. Manchester ve Wisconsin üniversitelerindeki araştırmacılar, bu genleri tetikleyerek tavuklarda diş büyümesini sağladılar. Bu ne demek? Demek ki dişlerin kaybolması, yeni bir türün evrimleşmesi (yeni bilgi kazanımı) değil, var olan bir özelliğin zamanla körelmesi (bilgi kaybı) anlamına geliyor.

Yaratılış modeliyle birebir örtüşen bir durum:

Kusursuz bir genetikle başlayıp, zamanla yıpranan ve özellik yitiren bir biyoloji.

Aynısı kuyruk için de geçerli. Evrimciler, uzun kuyruğun zamanla kısaldığını iddia ediyor. Ancak fosil kayıtlarında Archaeopteryx ile aynı dönemde yaşamış, çoktan kısa kuyruğa sahip kuşlar var. Yani ortada kronolojik bir gelişim sırası yok; çeşitlilik var.

Torun Dededen Büyük Olabilir mi?

Archaeopteryx'i "tüm kuşların atası" ilan eden teorinin duvara tosladığı en sert viraj ise tarihlendirme.

Bilim insanları, Archaeopteryx'ten (kendi yöntemlerine göre) yaklaşık 60 milyon yıl daha yaşlı olan ve tartışmasız gerçek kuş sayılan fosiller buldular. (Protoavis veya Confuciusornis gibi örnekler bu kronolojiyi alt üst eder)

Düşünün, dedenizden daha yaşlı bir torununuz olabilir mi? Eğer ata dediğiniz canlı, torun dediğiniz canlıdan milyonlarca yıl sonra yaşamışsa, o soyağacı çökmüş demektir. Yale Üniversitesi'nden John Ostrom gibi uzmanlar bile bu durumu, "Kuşların atasını Archaeopteryx'ten çok daha geride aramalıyız" diyerek kabullenmek zorunda kalmıştır.

Uçuş Mekaniği: Koşan Kertenkele Değil, Usta Bir Havacı

Son yıllarda yapılan bilgisayarlı tomografi taramaları, tartışmaya son noktayı koyacak nitelikte. Archaeopteryx'in beyni, bir dinozorunkinden üç kat daha büyük ve modern kuşlarınkiyle aynı yapıda. Görme merkezleri gelişmiş, iç kulak yapısı hassas denge gerektiren manevraları yapabilecek kapasitede.

Kemik analizleri, bu canlının bir sülün gibi güçlü kanat çırpışlarıyla havalanabildiğini, sadece ağaçtan ağaca süzülen bir planör olmadığını kanıtlıyor. İçi hava dolu kemikleri (pnömatik yapı), onun modern kuşlardaki gibi sürüngenlerin körüklü ciğerinden çok daha verimli olan "tek yönlü hava akışı" sistemine sahip olduğunu gösteriyor.

Tüm bu kanıtlara rağmen, neden hala müzelerde Archaeopteryx'i "dinozor-kuş" olarak görüyoruz?

Cevap, bilimin verilerinden çok, bilim dünyasının sosyolojisinde saklı. Bir teori (örneğin kuşların dinozorlardan geldiği iddiası) bir kez yerleşti mi, veriler o kalıba uydurulmaya çalışılır. Kladistik analiz dedikleri sınıflandırma yöntemlerinde, hangi özelliğin ilkel hangisinin gelişmiş sayılacağı tamamen araştırmacının tercihine (veya önyargısına) bağlıdır.

Bir gün kuş dediklerine ertesi gün dinozor diyebiliyorlar, sonra tekrar kuş yapıyorlar. Ama değişmeyen tek bir gerçek var:

Archaeopteryx, eksik bir parça veya hatalı bir geçiş denemesi değil. O, yaratıldığı günden beri kendine has özellikleriyle göklerde süzülen, estetik ve biyolojik bir şaheserdi.

Bilimsel veriler, zorlama bir hikayeyi değil, bu eşsiz tasarımı işaret ediyor. Geriye kalan ise sadece yorum farkı.